“พ...พวกคุณ...”
หลี่กุ้ยฉินมองจางฟานกับกวนเสี่ยวถงที่นอนอยู่บนเตียง ร่างสั่นระริกไปทั้งตัว ก่อนจะตะโกนเสียงดังออกไปข้างนอก “พ่อเธอ รีบมานี่เร็ว! แย่แล้ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!”
กวนโหยวเถียนที่กำลังแปรงฟันอยู่ในลานบ้านได้ยินเสียงเรียก จึงเดินเข้ามาในบ้านทั้งที่ยังมีฟองยาสีฟันเต็มปาก
“อึก—”
พอเห็นผู้ชายนอนอยู่ข้างลูกสาว กวนโหยวเถียนก็กลืนน้ำบ้วนปากลงคอไปทันที พลันรู้สึกหน้ามืดแทบเป็นลม
โชคดีที่หลี่กุ้ยฉินไหวตัวทัน รีบคว้าตัวเขาไว้ได้
พอมองให้ชัดอีกครั้ง คนที่นอนอยู่กลับเป็นจางฟาน บุคคลผู้กำลังโด่งดังไปทั่วหมู่บ้านในช่วงนี้!
นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?
จางฟานไปนอนบนเตียงลูกสาวเขาได้อย่างไร?
“ลุงโหยวเถียน อรุณสวัสดิ์ครับ”
เมื่อเห็นกวนโหยวเถียน จางฟานยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง ยิ้มทักทายอย่างอารมณ์ดี
“แก...ไอ้เด็กเวร รีบไสหัวลงมาจากเตียงลูกสาวฉันเดี๋ยวนี้!”
ในที่สุดกวนโหยวเถียนก็ตั้งสติได้ โกรธจนแทบอกแตกตาย
ทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงานกันด้วยซ้ำ แต่กลับเข้าไปนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกันเสียแล้ว ถ้าเรื่องนี้แพร่ออกไป ลูกสาวเขาจะยังเหลือความบริสุทธิ์อยู่อีกหรือ?
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ อยากหาอะไรสักอย่างที่พอจะใช้มือจับถนัด ๆ แล้วไล่ตีจางฟานออกไป
“พ่อเธอ เธอ...ทำอะไรน่ะ?”
หลี่กุ้ยฉินเห็นดังนั้นก็รีบห้าม พร้อมเตือนว่า “เขายังไม่ได้ใส่เสื้อผ้าเลยนะ ถ้าเธอตีเขาจนหนีออกไปแบบนี้ คนทั้งหมู่บ้านก็ได้เห็นกันหมดสิ!”
คำพูดนี้ทำให้กวนโหยวเถียนได้สติขึ้นมาในที่สุด แต่ยังพูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ถะ...ถ้างั้นเธอว่าควรทำยังไง?”
“พ่อเธอ เราสองคนออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”
หลี่กุ้ยฉินลากกวนโหยวเถียนออกไป พลางไม่ลืมหันกลับมาตะโกนใส่ “พวกเธอสองคน รีบใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อยแล้วลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้!”