ไป๋หลูลงทะเลมาในชุดบิกินี่สุดเซ็กซี่
แต่หลังถูกคลื่นซัดลงไปในทะเลลึก เพราะคลื่นลมแรงเกินไป แถมเธอยังดิ้นรนสะเปะสะปะ
บิกินี่ส่วนบนก็เลยหลุดหายไปไหนตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ไป๋หลูตรงหน้าตอนนี้ท่อนบนเปลือยเปล่า ไม่มีอะไรปกปิดเลย
ทิวทัศน์ตรงหน้าน่าตะลึงจนแทบช็อก!
เธอช่างสมกับชื่อจริง ๆ
ผิวขาว ขาวจนเปล่งประกาย
ยังเนียนนุ่มเป็นพิเศษ นุ่มจนเหมือนบีบเบา ๆ แล้วจะมีหยดน้ำค้างซึมออกมา
แถมยังใหญ่โตเกินคาด ราวกับมีมะพร้าวลูกใหญ่สองลูกห้อยอยู่
ต้องรู้ก่อนว่า หลังแต่งงานเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านเทียวปี้ พวกหนุ่มเจ้าสำราญในหมู่บ้านต่างแอบเรียกเธอลับหลังว่า “หน้าอกอันดับหนึ่งแห่งหมู่บ้านเทียวปี้”
น่าเสียดาย สาวงามอย่างเธอกลับแต่งงานกับเก่อต้าจ้วงที่แสนธรรมดา
เรื่องของไป๋หลู จางฟานก็ได้ยินคนในหมู่บ้านเล่าลือกันมา
บ้านของไป๋หลูอยู่ในเมืองหลวงเกษตร ตอนนั้นทั้งคู่ทำงานอยู่โรงงานเดียวกัน เพราะเธอสวยเกินไป เจ้านายเกือบฉวยโอกาสกับเธอเข้าแล้ว
โชคดีที่เก่อต้าจ้วงบังเอิญมาเห็นเข้า จึงช่วยเธอไว้ได้
วีรบุรุษช่วยสาวงาม สาวงามตอบแทนด้วยการมอบตัวให้
พล็อตเชย ๆ ไม่มีผิด
แต่ประเด็นสำคัญคือ สาวงามที่มีของใหญ่สองลูกพาดอยู่บนอก กำลังเปลือยเปล่าเกาะติดอยู่บนตัวเขาแบบนี้ จางฟานจะทนไหวได้อย่างไร?
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนนี้เขาฝึกวิชาเก้าวนคุนหยวนอยู่ ร่างกายจึงไวต่อสัมผัสมาก
ตอนนั้นสมองเขามึนงงไปชั่วขณะ ร่างกายแข็งค้างจนลืมเตะน้ำพยุงตัว
บุ๋ง—
ผลคือทั้งสองจมลงไปในทะเลอีกครั้ง
คราวนี้จางฟานถึงได้สติ รีบพาไป๋หลูโผล่ขึ้นมาเหนือน้ำอีกครั้ง จากนั้นก็ไม่กล้าคิดอะไรต่อ รีบว่ายน้ำมุ่งหน้าไปยังฝั่ง
ในที่สุดทั้งสองก็ขึ้นฝั่งได้
แต่ไป๋หลูกลัวจนหลับตาแน่นมาตลอด ทั้งตัวยังเกาะจางฟานไม่ยอมปล่อย
“พี่สะใภ้ลู่ลู่ พวกเราขึ้นฝั่งแล้วครับ”
จางฟานอยากตบไหล่ไป๋หลู แต่ก็รู้สึกว่าไม่เหมาะ เลยได้แต่ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเตือนเธอ
“อ๊า—”
ไป๋หลูลืมตาขึ้น พอเห็นท่าทางชวนอับอายสุด ๆ ระหว่างเธอกับจางฟาน ก็ร้องเสียงหลงทันที
ต้องรู้ไว้ว่า นี่เป็นครั้งแรกนอกจากสามีของตัวเองที่เธอได้ใกล้ชิดกับผู้ชายขนาดนี้
ตอนนั้นหัวใจดวงน้อยของเธอเต้นรัวไม่หยุด ใบหน้างามแดงระเรื่อ เธอรีบกระโดดลงจากตัวจางฟาน แล้ววิ่งไปหลบหลังก้อนหินใหญ่
ตรงนั้นมีเสื้อผ้าที่เธอซ่อนไว้ก่อนลงน้ำ
ระหว่างสวมเสื้อผ้า เธอก็ชะโงกหน้าออกมาครึ่งหนึ่ง แอบมองไปทางจางฟาน
จางฟานกลับไม่ได้รีบร้อนสวมเสื้อผ้า
เขากระโดดไปพลาง สะบัดตัวไปพลาง ตั้งใจรอให้น้ำบนร่างแห้งก่อนแล้วค่อยแต่งตัว
“หล่อจัง...”
ไป๋หลูมองจนเผลอเคลิบเคลิ้มไปเล็กน้อย
อย่างไรเสีย จางฟานก็เป็นชายหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งที่มีชื่อเสียงไปทั่วสิบลี้แปดหมู่บ้าน แถมรูปร่างยังสมส่วนแข็งแรงเป็นพิเศษ
แผงอกอิ่มแน่นแต่ไม่ดูเกินพอดี กล้ามท้องเด่นชัดเป็นลอน ขายาวเรียวเปี่ยมพลังระเบิด กล้ามสะโพกแข็งแรงได้รูป...
สวรรค์!
นี่แหละผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุด!
พอนึกถึงตอนที่ทั้งสองอยู่ในทะเล ร่างกายแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง
ตอนนี้เธอยังจำไอร้อนจากตัวจางฟานได้
รวมถึงสัมผัสของกล้ามเนื้อทั่วร่างที่เปี่ยมไปด้วยพลังระเบิดตอนเขาว่ายน้ำ
โดยเฉพาะตอนนั้น เธอสัมผัสได้ราง ๆ ว่าจางฟานมีปฏิกิริยาตามปกติของผู้ชาย
ผู้ชายที่สมบูรณ์แบบขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ใช่ของฉันนะ?
ขณะที่ไป๋หลูมองจนคอแห้งผาก ใจเต้นว้าวุ่นไม่หยุด จู่ ๆ ก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา
ในใจเธอขมขื่นเหลือเกิน!
แม้ร่างกายของเก่อต้าจ้วงจะแข็งแรงเหมือนวัว แต่มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่า ผู้ชายของเธอเป็นปืนทองเทียมหักเอง
คนในหมู่บ้านเล่ากันไม่ผิด
ตอนนั้นเธอเกือบถูกเจ้านายฉวยโอกาสจริง ๆ โชคดีที่เก่อต้าจ้วงช่วยเธอไว้
แต่สิ่งที่ไม่มีใครรู้ก็คือ เธอกับเก่อต้าจ้วงถูกไล่ออกเพราะเรื่องนี้ด้วย
แถมเพื่อแก้แค้นเก่อต้าจ้วง เจ้านายคนนั้นยังจ้างคนมารุมทำร้ายเขาอย่างหนัก
ผลก็คือเก่อต้าจ้วงถูกเตะจนหมดสมรรถภาพ
เพราะเรื่องนี้ บ้านไป๋หลูต้องเสียเงินไม่น้อยเพื่อรักษาเขา
น่าเสียดายที่ตระเวนไปหลายโรงพยาบาลแล้ว สุดท้ายทุกแห่งก็บอกว่าไม่มีหวัง
พ่อแม่ของเก่อต้าจ้วงรู้เรื่องนี้แล้วแทบคลั่ง
ลูกชายสุดที่รักกลายเป็นขันที นอกจากจะแต่งงานไม่ได้แล้ว ยังต้องกลายเป็นตัวตลกของคนในหมู่บ้านแน่ ๆ
พวกเขาจะยอมรับได้อย่างไร?
คนแก่ทั้งสองร้องไห้คร่ำครวญทุกวัน ถึงขั้นคิดสั้นอยู่หลายครั้ง
ไม่มีทางเลือก
ไป๋หลูจึงทำได้แค่แต่งงานกับเก่อต้าจ้วง
หลายปีก่อนตอนที่ไป๋หลูยังสาว เธอคิดว่าแค่ใช้ชีวิตฉันสามีภรรยาไม่ได้ไม่ใช่หรือ?
ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ ไม่เห็นเป็นไร
แต่เขาว่ากันว่า สามสี่ห้าละโหด สี่สิบหกระมาก
พออายุมากขึ้นเรื่อย ๆ เธอถึงพบว่ามันไม่ใช่อย่างที่คิดเลย
ตอนอายุยี่สิบแปดหรือยี่สิบเก้า เธอก็มักฝันถึงการแนบชิดกับผู้ชายหลายแบบในยามค่ำคืน
ตอนนี้อายุสามสิบเอ็ดแล้ว ความรู้สึกนั้นยิ่งรุนแรงขึ้นทุกที
รุนแรงจนเธอนอนไม่หลับแทบทั้งคืน
ความรู้สึกแบบนั้นช่างทรมานเหลือเกิน!
เธอหวังเหลือเกินว่าสามีจะช่วยเธอได้
น่าเสียดายที่ต้าจ้วงทำไม่ได้!
เธอเองก็อยากลองทำตามผู้หญิงในคลิปเว็บไซต์เล็ก ๆ ที่ซื้อของแบบนั้นมาช่วยตัวเอง
แต่คนชนบทหัวโบราณกันทั้งนั้น
อีกอย่าง เก่อต้าจ้วงก็กลายเป็นสภาพนี้เพราะเธอ
ถ้าเธอทำแบบนั้นจริง ๆ เก่อต้าจ้วงต้องรู้สึกด้อยค่าแน่
จนปัญญา
เธอจึงได้แต่ทนต่อไป ฝืนประคองตัวไปวัน ๆ โดยไม่รู้ว่าต้องทนถึงเมื่อไร
ตอนนี้เมื่อได้เห็นร่างชายหนุ่มที่แข็งแรงเปี่ยมชีวิตชีวาอยู่ตรงหน้า ไป๋หลูก็แทบจะอดใจไม่ไหว
ในร่างกายมีไฟกองหนึ่งวิ่งพล่านขึ้นลง เผาผลาญจนหัวใจเธอร้อนผ่าวและคันยุบยิบ
แววตาของเธอราวกับมีเส้นใยยืดยาวออกมา เชื่อมโยงและพันเกี่ยวอยู่บนตัวจางฟาน
ตัดก็ไม่ขาด คลายก็ไม่ออก
“พี่สะใภ้ลู่ลู่ แต่งตัวเสร็จหรือยังครับ?”
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน น้ำบนตัวจางฟานแห้งแล้ว เขาเริ่มสวมเสื้อผ้า ก่อนจะตะโกนถามไปทางไป๋หลู
“เสร็จ...เสร็จแล้ว...”
ไป๋หลูถึงเพิ่งรู้ตัวว่าแอบมองจางฟานมานาน รีบตอบรับอย่างลนลาน
เพียงแต่ตอนเปลี่ยนเสื้อผ้า เธอไม่ได้เช็ดตัวให้แห้งก่อน
เสื้อผ้าจึงเปียกตามไปด้วย แถมยังแนบเนื้อจนเห็นรูปร่างชัดเจน
แต่ไป๋หลูที่ใจลอยไปไกลแล้วกลับไม่ได้ปกปิด ตรงกันข้าม เธอจงใจแอ่นอกเล็กน้อย แล้วเดินออกมาอย่างเปิดเผย
“น้องเสี่ยวฟาน ขอบคุณจริง ๆ นะ”
ไป๋หลูเดินมาหาจางฟาน พลางดึงชายเสื้อขึ้นลง เสื้อที่แนบเนื้อยิ่งขับให้เห็นสัดส่วนชัดกว่าเดิม “ถ้าไม่ได้คุณช่วยฉันไว้ วันนี้ฉันคงตายแน่ ๆ คุณเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน ฉัน...ฉันขอบคุณคุณ...”
พูดจบ เธอก็ก้มตัวลงคำนับจางฟาน
“โอ๊ย!”
แต่พอก้มลงได้แค่นิดเดียว เธอก็ร้องเสียงหวานอีกครั้ง เท้าพลิกเซไปเซมา ร่างทั้งร่างพุ่งเข้าใส่อ้อมแขนจางฟาน
“พี่สะใภ้ ระวังครับ!”
จางฟานรีบยกมือขึ้น ก่อนที่ไป๋หลูจะชนตัวเขา ก็ประคองไหล่ทั้งสองข้างของเธอไว้ทัน
“เอ่อ...พี่สะใภ้ ผมยังมีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ”
จางฟานจะมองไม่เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งที่เผยให้เห็นรำไรของไป๋หลูได้อย่างไร แล้วในใจจะไม่หวั่นไหวได้อย่างไร?
แต่เขากับเก่อต้าจ้วงสนิทกันดี
เรื่องยั่วยวนพี่สะใภ้รอง เขาทำไม่ได้เด็ดขาด
พูดจบ จางฟานก็ออกวิ่งหนีไปทันที
“คุณ...คุณไม่หวั่นไหวกับฉันเลยสักนิด...”
ไป๋หลูมองแผ่นหลังของจางฟาน ในใจก็รู้สึกผิดหวังขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
แต่พอนึกถึงท่าทีเสียอาการของตัวเองเมื่อครู่ เธอก็รู้สึกผิดกับเก่อต้าจ้วงอยู่ไม่น้อย แถมยังโทษตัวเองมากด้วย
ไป๋หลูเอ๋ย ไป๋หลู
นี่เธอทำอะไรลงไป?
เธอกลายเป็นหญิงสำส่อนที่ยั่วยวนหนุ่มหล่อไปตั้งแต่เมื่อไรกัน?
ด้วยความอับอายและรู้สึกผิด เธอรีบกลับบ้านทันที
พอเข้าประตูบ้าน ไป๋หลูก็ย่องเบา ๆ เข้าไปในตัวบ้าน
อย่างไรเสียสภาพของเธอตอนนี้ หากสามีกับแม่สามีมาเห็นเข้าก็คงอธิบายลำบาก
แต่ตอนที่เธอเดินผ่านห้องของแม่สามี จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเก่อต้าจ้วงพูดขึ้น
“แม่คิดอะไรอยู่กันแน่ ทำไมถึงให้เมียผมไปยืมเมล็ดจากผู้ชายคนอื่นได้?”