จางฟานออกจากโรงเรียนแล้วมุ่งตรงไปยังถนนสายประมง
เมืองหลวงเกษตรอยู่ติดทะเล รอบด้านยังมีแต่หมู่บ้านชาวประมง ที่นี่จึงมีร้านขายอุปกรณ์ประมงอยู่มากมาย
น่าเสียดายที่ตลอดทั้งถนนมีแต่ร้านขาย ไม่มีร้านไหนให้เช่า
ช่วยไม่ได้ ชาวประมงท้องถิ่นหาเลี้ยงชีพด้วยการออกทะเลจับปลามาทั้งชีวิต ใครเล่าจะเช่าอุปกรณ์กัน แน่นอนว่าต้องซื้อขาด
จางฟานเดินเข้าร้านไปหลายแห่ง พูดจนปากแทบฉีกเพื่อเจรจา แต่ก็ยังไม่มีใครยอมให้เช่า
หลังจากโดนปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดเขาก็เดินมาหยุดหน้าร้านที่ใหญ่ที่สุดบนถนนสายนี้
เป็นอาคารเล็ก ๆ สูงสามชั้น ป้ายบนดาดฟ้าขนาดใหญ่เป็นพิเศษ เขียนว่า “บริษัทประมงเฟยหง”
จางฟานเห็นหน้าร้านใหญ่โตขนาดนี้ แถมยังเป็นบริษัท ก็คิดว่าคงยิ่งไม่มีทางให้เช่าแน่
แต่มาถึงแล้ว อย่างไรก็ต้องเข้าไปลองเสี่ยงดูสักหน่อยไหม?
เอี๊ยด—
ขณะที่เขากำลังจะเข้าไป รถตู้คันหนึ่งก็พุ่งมาจอดหน้าร้านกะทันหัน จากนั้นชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนก็กระโดดลงมา บุกเข้าไปในร้านอย่างอุกอาจ
หลังเคาน์เตอร์ของร้านมีหญิงวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง
เธออายุราวสี่สิบปี แต่ดูแลตัวเองดีมาก มองเผิน ๆ แล้วเหมือนเพิ่งสามสิบ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังสวยสะดุดตาอย่างยิ่ง
ผมยาวหยักศก ใบหน้ารูปงาม ดวงตาหวานฉ่ำแฝงเสน่ห์เย้ายวนชวนใจสั่น
ชุดเดรสสายเดี่ยวสีแดงเพลิงรัดเรือนร่างอวบอิ่มเซ็กซี่ ราวกับลูกพีชที่สุกเต็มที่ ส่วนโค้งเว้าสวยงาม กลิ่นหอมจาง ๆ ลอยอบอวล ยิ่งสวมถุงน่องสีดำชวนหลงใหล ก็ยิ่งทำให้ใครเห็นเป็นต้องใจละลาย