“ในสัญญาแต่ละฉบับมีเลขบัญชีของแต่ละบ้านอยู่ โอนเงินตามเลขบัญชีไปได้เลย ฉันจะไปเซ็นสัญญากับบ้านอื่นต่อ”
ผู้ใหญ่บ้านยื่นสัญญาทั้งหมดให้จางฟาน แล้วขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าเตรียมกลับ
จางฟานเปิดดูสัญญาทั้งหมด แล้วคำนวณยอดเงิน
รวมทั้งหมดสิบสามบ้าน ยี่สิบเอ็ดลำ ระยะเวลาเช่าลำละหนึ่งเดือน
รวมเป็นเงิน 895,000 หยวน
ก็ใช้ได้ ไม่มากเท่าไร ต่ำกว่าที่เขาคาดไว้ไม่น้อย
ดูจากสัญญาได้ว่าเรือบางลำที่มีขนาดเล็กกว่า ผู้ใหญ่บ้านยังช่วยกดราคาให้ลงอีก ถูกกว่าเรือของป้าเชนเสียด้วยซ้ำ
เห็นทีของกำนัลจะไม่สูญเปล่าจริง ๆ
บุหรี่หัวจื่อกับเหล้าเหมาเจที่เขาเอาไปให้ผู้ใหญ่บ้านเมื่อวานได้ผลอยู่ไม่น้อย ทำให้ผู้ใหญ่บ้านจัดการธุระให้อย่างเต็มที่
จางฟานโอนเงินให้บ้านป้าเชนเป็นบ้านแรกทันที
“ตาแก่ เงินเข้าแล้ว เงินเข้าจริง ๆ ด้วย! สองแสนสองหมื่นห้าพันหยวน ขาดไปสักหยวนก็ไม่มี!”
ตอนนั้นเอง ลุงเชนก็ชูโทรศัพท์วิ่งออกมาจากในบ้าน ตื่นเต้นจนมุมปากมีฟองน้ำลายผุดออกมา
“โอนผ่านธนาคารเร็วเหมือนกันแฮะ”
จางฟานได้ยินแล้วก็อดทอดถอนใจไม่ได้ ก่อนจะโอนเงินตามสัญญาต่อไป
ตอนนี้ป้าเชนยังทำหน้าเหวออยู่ พอเห็นผู้ใหญ่บ้านกำลังจะไปก็รีบตามไปถามว่า “ผู้ใหญ่บ้าน นี่มันเรื่องอะไรกันคะ ไหนบอกว่ามีนายทุนใหญ่มาเช่าเรือบ้านฉันไง แล้วทำไมเสี่ยวฟานเป็นคนโอนเงินมาให้ล่ะ?”
ในเมื่อเซ็นสัญญากันเสร็จหมดแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องปิดบังอีก
ยิ่งไปกว่านั้น ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารก็มีชื่อจางฟานอยู่ด้วย เพราะเขาใช้บัญชีธนาคารของตัวเองโอนเงิน