หมู่บ้านเทียวปี้
ตอนจางฟานกลับถึงบ้าน ฟ้าก็จวนจะมืดแล้ว
เพิ่งก้าวเข้าประตูรั้ว เขาก็ชะงักงัน
เห็นเพียงว่าลานบ้านถูกกวาดทำความสะอาดจนเอี่ยมอ่อง
วัชพืชตามมุมลานถูกถอนจนเกลี้ยง ใบไม้ที่ร่วงอยู่บนพื้นก็ถูกกวาดจนหมด แม้แต่ถาดอาหารไก่ยังมีข้าวโพดอ่อนกับผักฉีกใส่ไว้ให้แล้ว
พอเข้าไปในบ้าน ก็พบว่าถูกจัดเก็บอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สะอาดเอี่ยมราวกับใหม่
พื้นถูกเช็ดจนเป็นเงาวับราวกระจก ถังขยะว่างเปล่า แม้แต่ผ้าห่มที่เขาแทบไม่เคยพับเลยสักครั้ง ก็ยังถูกพับไว้อย่างเรียบร้อย
ส่วนเสื้อผ้าสกปรกที่เดิมขยำเป็นก้อนอยู่ในตู้เสื้อผ้า ก็ถูกซักจนสะอาด พับวางเป็นระเบียบ แถมยังหอมกลิ่นน้ำยาซักผ้าอีกด้วย
“ให้ตายเถอะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย”
“ใครเป็นคนทำกัน เจ้าหญิงหอยจานมาบ้านผมหรือไง”
ระหว่างที่กำลังสงสัย ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกเขาจากหน้าประตู
“เสี่ยวฟาน เสี่ยวฟานกลับมาหรือยัง”
พอได้ยินเสียงนั้น จางฟานก็รีบออกมาจากในบ้าน
เห็นหลี่กุ้ยฉิน แม่ของกวนเสี่ยวถง กำลังยิ้มร่าเดินเข้ามาในลานบ้าน
จางฟานถึงกับหน้ามืดครึ้ม
โธ่เอ๊ย!
เจ้าหญิงหอยจานที่แก่ขนาดนี้มีด้วยหรือ
แต่เขาก็ไม่กล้าละเลย รีบยิ้มรับแล้วเดินเข้าไปหา “คุณน้าฉิน มีอะไรหรือครับ”
“ไม่มีอะไรหรอก”
พอเห็นจางฟาน หลี่กุ้ยฉินก็เดินเข้าไปคว้าแขนเขาไว้ทันที ก่อนพูดอย่างยินดีว่า “วันนี้ลุงของเธอซื้อขาแกะย่างมาจากในเมืองพอดี ที่บ้านก็มีเหล้าดีอยู่หลายขวด เลยชวนเธอไปดื่มเป็นเพื่อนที่บ้านสักหน่อย”