ยามเช้าตรู่ ตลาดตะวันตกคึกคักครึกครื้น ผู้คนมากมายพากันล้อมเตาเผาของเจียงอี๋ซูเพื่อมุงดูของแปลก
「แม่นางเจียง วันนี้ทำของอะไรมาอีกหรือ」
เจียงอี๋ซูเลิกคิ้ว เอ่ยอย่างลึกลับว่า「ไม่บอกหรอก」
กล่าวจบ นางก็สั่งหงซิ่วให้ใช้คีมเหล็กคีบก้อนดินออกมาจากในเตาเผา
บนก้อนดินเหลืองยังมีรากหญ้าติดอยู่ กลิ่นที่หอมออกมาจากการย่างนั้นไม่น่าพิสมัยสักเท่าไร ในตลาดตะวันตกมีทั้งผู้คนมากมายที่คอยสนับสนุนเจียงอี๋ซู และผู้ที่ริษยานางไม่น้อย
พลันมีคนหัวเราะเยาะ「หึ ข้าว่าเจ้าคงไม่มีลูกเล่นอะไรแล้วกระมัง ถึงกับเอาดินมาย่างเสียได้ ข้าล่ะอยากเห็นนักว่าวันนี้เจ้าจะขายอย่างไร」
「เมื่อวานแค่แป้งแผ่นหนึ่งยังถูกเจ้าคุยโวเสียเลิศเลอ บะหมี่เกี๊ยวน้ำที่ขายก่อนหน้านี้ก็มีคนทำตามได้แล้ว ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ วันนี้เจ้าจะขายอะไร」
「คิดจะหลอกให้พวกเรากินดินเหลืองหรือ」
คนเหล่านั้นพูดจาเหน็บแนม เจียงอี๋ซูชินกับคนพวกนี้มานานแล้ว แม้แต่เจียงหว่านเยว่ที่บ้านก็ยังชอบพูดเหน็บแนมนาง ดูแคลนฝีมือทำอาหารของนางเช่นกัน
ในสายตาของคนบางกลุ่ม อาหารมีเพียงของเลิศหรูชั้นสูงกับของสามัญชาวบ้านเท่านั้น ชาวนากินรสหวานเค็ม ส่วนผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงต้องกินดอกไม้ดื่มน้ำค้าง
เจียงอี๋ซูเป็นบล็อกเกอร์อาหารจากยุคปัจจุบัน นางเคารพความชอบด้านอาหารของผู้คนทั่วทุกแห่ง ขอเพียงอาหารจานนั้นมีเรื่องราวน่าสนใจ และสะท้อนขนบธรรมเนียมการกินกับวัฒนธรรมในยุคนั้น นางก็ยินดีเรียนรู้และลองทำดู
นางหยิบป้ายที่เขียนเตรียมไว้ก่อนแล้วออกมา ชูให้ผู้ชมดูพลางอธิบายว่า「ไก่ขอทานเป็นอาหารที่มีต้นกำเนิดจากกูซู เล่ากันว่ามีขอทานคนหนึ่งเร่ร่อนขออาหารไปตามทาง จนมาถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่งในอำเภอฉางซู เมืองกูซู เขาบังเอิญได้ไก่มาตัวหนึ่ง จึงคิดจะฆ่ามาปรุงเป็นอาหาร ทว่าไม่มีทั้งเครื่องครัวและเครื่องปรุง เขาจึงไปยังเชิงเขาอวี๋ซาน ฆ่าไก่แล้วควักเครื่องในออก จากนั้นพอกดินเหลืองและหญ้าฟืนลงบนไก่ทั้งที่ยังมีขนอยู่ ก่อนนำไก่ที่พอกไว้ไปย่างในกองไฟ เมื่อดินแห้งและไก่สุก ก็แกะเปลือกดินออก ขนไก่หลุดติดเปลือกดินไปด้วย เผยให้เห็นเนื้อไก่ที่อบจนสุกหอม」
「เนื้อไก่นุ่มละมุน รสชาติเรียบง่ายสดชื่น ชุ่มฉ่ำแต่ไม่เลี่ยน นับเป็นอาหารชั้นเลิศ」
「วันนี้ข้าทำไก่ขอทานไว้ 15 ตัว ล้วนสุกพร้อมรับประทาน ผู้ใดอยากได้ ข้าจะให้สาวใช้ของข้าใช้ค้อนทุบให้ดูตรงนี้ พอทุบเปลือกดินออกแล้ว รับรองว่าเป็นอาหารเลิศรส หลังจากนั้นจะไม่มีเพิ่มให้สั่งแล้ว」
「มาสิ ตัวละ 300 อีแปะ มาก่อนได้ก่อน」
สิ้นเสียงของเจียงอี๋ซู ทุกคนก็พากันตะลึง
「ไก่ตัวเดียว 300 อีแปะ นี่มันปล้นกันชัด ๆ!」
「แม่นางเจียง หลายวันก่อนข้าเห็นเจ้าตั้งแผงขายของ ราคาย่อมเยาดี ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เจ้าจะคิดเอาเปรียบลูกค้าแล้ว」
「ไก่ขอทานหรือ ไก่ที่ขอทานทำจะอร่อยได้อย่างไร หรือเจ้าคิดหลอกข้ากัน」
「จะกินไก่นี่ยังต้องทุบดินเหลืองออกก่อนหรือ พอดินแตก ไก่ข้างในก็ต้องเปื้อนหมดสิ น่าขยะแขยงเช่นนี้ต้องเป็นกลลวงแน่ ใครอยากซื้อก็ซื้อไปเถอะ อย่างไรเสียข้าไม่ซื้อ!」
ในตลาดมีชาวนาสามัญชนอยู่มาก เจียงอี๋ซูย่อมทำกำไรจากการขายเนื้อในวันนี้ได้ไม่มากนัก
แต่ในอนาคตเจียงอี๋ซูจะเปิดโรงเตี๊ยม จะตั้งแผงขายอาหารเช้าไปตลอดก็คงไม่ได้กระมัง
นางต้องคิดค้นอาหารเช้าราคาถูกและอร่อย ย่อมต้องมีอาหารจานเด็ดที่นำออกมาอวดได้อยู่หลายอย่าง
หงซิ่วช่วยคุณหนูของตนพูดว่า「พวกท่านอย่าเพิ่งไม่เชื่อ คุณหนูของข้าคิดได้ว่าจะใช้ดินห่อหุ้มเนื้อไก่ ย่อมต้องคิดหาวิธีไม่ให้ไก่เปื้อนดินได้อยู่แล้ว」
「ข้าลองชิมไปตัวหนึ่งเมื่อเช้านี้แล้ว ข้าบอกได้เพียงว่า ชาตินี้พวกท่านไม่เคยลิ้มรสเช่นนี้มาก่อนแน่~!」
เด็กสาวสองคนร้องเรียกขายของกันอย่างสนุกสนาน ขณะนั้นชายคนหนึ่งก้าวออกมา เขารวบผมยาวขึ้นสูง สวมชุดคล้ายนักปราชญ์ถือพัดขนนก คิ้วตาเชิดดุจเหยี่ยว คิ้วยาวเฉียงพาดเข้าหาขมับ รูปร่างสูงใหญ่แข็งแรง สวมเกราะสีเข้มลายเมฆ
บนบ่าคลุมเสื้อคลุมทหาร ที่อกปักอักษร「ลู่」
กองทัพตระกูลลู่
แม่ทัพน้อยแห่งตระกูลลู่ ลู่เฉินเกอ
ริมฝีปากบางของเขายกขึ้นเล็กน้อย ผิวคล้ำกว่าบุรุษทั่วไป เป็นสีน้ำตาลทองที่ได้จากการประจำชายแดนมานาน ท่าทางเปี่ยมชีวิตชีวาอย่างคนหนุ่ม แววตาเจ้าเล่ห์ โอหัง และคมกริบ
「น่าสนใจ ข้าซื้อหนึ่งตัว」
เจียงอี๋ซูมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าบุรุษผู้นี้ไม่น่าล่วงเกิน ทั้งสูงทั้งหล่อเหลา เกรงว่าจะเป็นบุคคลสำคัญสักคน
นางไม่ทันสังเกตอักษรบนตัวลู่เฉินเกอ จึงรีบห่อไก่ขอทานให้เขา
「นี่ ท่านเป็นลูกค้าคนแรกของข้า ข้ายกตัวที่ใหญ่ที่สุดให้」
「ยังมีผู้ใดต้องการอีกหรือไม่」
เมื่อมีคนหนึ่งซื้อ ก็ย่อมมีคนที่สองตามมา
คนเหล่านี้เพียงริษยาที่เจียงอี๋ซูขายไก่ตัวเดียวได้ราคาสูงเช่นนี้ แต่ผู้คนละแวกนี้ต่างรู้ฝีมือของนางอยู่บ้าง พ่อค้าที่มีเงินเหลือ หรือคุณหนูบ้านใดที่ออกมาเที่ยว ล้วนอยากซื้อไปลองด้วยความสงสัย
ไม่นาน ไก่ทั้ง 15 ตัวก็ถูกซื้อจนหมด
เจียงอี๋ซูยังจงใจถามหญิงชราลูกค้าประจำที่ยืนอยู่ข้างกายว่า「ท่านป้าจาง ไม่ซื้อสักตัวหรือ บุตรชายของท่านชอบฝีมือทำอาหารของข้าที่สุดมิใช่หรือ」
ท่านป้าจางเกาศีรษะอย่างกระดากอาย「วันนี้ไม่ซื้อ ข้าขอดูไปก่อน หากพวกเขาพากันบอกว่าอร่อย คราวหน้าข้าค่อยมา」
「คราวหน้าอาจไม่มีแล้วนะ」
เจียงอี๋ซูเพียงต้องการเรียกคนมาที่แผงของตนให้คึกคักขึ้น ช่วงหลายวันต่อจากนี้นางยังตั้งใจจะไปส่งอาหารในวังอย่างเต็มที่!
นางจะช่วยท่านพ่อคว้าตัวแม่ทัพใหญ่ลู่มาให้ได้!
เจียงอี๋ซูให้หงซิ่วหยิบค้อนมา แล้วใช้ไก่ขอทานตัวแรกที่ลู่เฉินเกอซื้อ ซึ่งเป็นตัวที่ใหญ่ที่สุด
「คุณชาย โปรดดูเถิด รับรองว่าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง」
กล่าวจบ นางก็ทุบลงอย่างแรง
ชั่วขณะที่เปลือกดินแตก กลิ่นหอมสดชื่นของใบบัวก็ลอยคลุ้งออกมาพร้อมกับน้ำมันไก่
ทันใดนั้น เจียงอี๋ซูก็ได้ยินเสียงกลืนน้ำลายกับเสียงท้องร้องของผู้คนมากมายดังขึ้นพร้อมกัน
「โครกคราก……」