เจียงเชอพยักหน้า เขาปล่อยมือเล็กๆ ของซูชิงเหอออก แล้วช่วยพยาบาลเข็นเตียงผู้ป่วยไปที่ห้องพักผู้ป่วยวีไอพี
ตลอดทางเขาไม่พูดอะไรเลย สายตาจ้องไปที่ใบหน้าของซูชิงเหอไม่เคยละไป
ต่อให้ตอนนี้คนอยู่ตรงหน้าแล้ว การผ่าตัดก็สำเร็จแล้ว แต่เขาก็ยังไม่กล้าผ่อนคลายแม้แต่น้อย
มาถึงห้องพักผู้ป่วย
พยาบาลหลายคนช่วยกันย้ายซูชิงเหอจากเตียงเคลื่อนที่ไปยังเตียงในห้อง
ทุกการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วและมั่นคง เห็นได้ชัดว่าทำประจำจนชำนาญ
จัดวางซูชิงเหอเรียบร้อยแล้ว พยาบาลก็ช่วยเธอต่อเครื่องวัดสัญญาณชีพ และจัดสายน้ำเกลือให้เรียบร้อย
ทำตามขั้นตอนครบถ้วนแล้ว พวกเธอถึงเก็บของและเดินออกไป เหลือพื้นที่ไว้ให้ญาติผู้ป่วย
ในห้องเงียบลงมาก มีแต่เสียง "ติ๊ด" ของเครื่องวัดสัญญาณชีพเป็นจังหวะ
เจียงเชอดึงเก้าอี้มานั่งข้างเตียง ยื่นมือไปจับมือที่ซูชิงเหอวางอยู่บนผ้าห่ม
มือเล็กๆ เย็นเฉียบ
เขาสองมือประกบมือเธอไว้ในอุ้งมือ ใช้ความอบอุ่นของตัวเองทำให้เธออบอุ่นขึ้น
ไป๋อวี่หนิงยืนอยู่ปลายเตียงมองอยู่สักพัก เห็นว่าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ก็ยกมือดูเวลา
"เอาละ คนก็ออกมาอย่างปลอดภัยแล้ว ฉันไปล่ะ"
เธอยืดเส้นยืดสาย บิดคอที่แข็งทื่อไปมา "ฉันต้องไปตรวจเยี่ยมผู้ป่วยที่ตึกคนไข้ในของแผนกฉันแล้วล่ะ"
เจียงเชอนึกขึ้นได้ว่าพี่สาวยังอยู่เฝ้าอยู่ตรงนี้ตลอด
เขาหันกลับมา ยิ้มขอโทษเล็กน้อย "ขอบคุณนะพี่ วันนี้รบกวนพี่แล้ว อีกวันฉันเลี้ยงข้าว"
"นี่นายพูดเองนะ ฉันขอทานดีๆ หน่อย อย่างน้อยก็ต้องระดับหยุนฉีจิ่งหลูสิ"