"ฟังพี่สาวนะ ไหนๆ ก็อยู่ด้วยกันแล้ว อย่าปล่อยให้ทรัพยากรดีๆ แบบนี้เสียเปล่า"
"ปกติก็ใช้จุดอ่อนของเราให้เป็นประโยชน์หน่อย แสร้งทำเป็นสาวน้อยขี้อายไปบ้าง ผู้ชายชอบแบบนั้นทั้งนั้นแหละ"
ซูชิงเหอไม่เคยมีประสบการณ์แบบนี้ พอได้ยินไป๋อวี่หนิงบอกให้แสร้งทำเป็นอ่อนแอ เธอก็รู้สึกเหมือนเข้าใจแต่ก็ไม่เข้าใจเต็มร้อย
ไป๋อวี่หนิงเห็นว่าเธอดูมึนๆ ก็พูดต่อว่า "เอางี้สิ เช่นเวลาอาบน้ำ ก็แกล้งทำเป็นลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้าไป แล้วให้เขาส่งให้"
"หรือไม่ก็ตอนกลางคืนฝนตกฟ้าร้อง ให้ทำเป็นว่ากลัว แล้วก็มุดเข้าไปในผ้าห่มเขาเลย"
ซูชิงเหอฟังแล้วหน้าร้อนใจเต้นแรง ยิ่งพอได้ยินวิธีที่สอง ร่างกายเธอก็สั่นน้อยๆ โดยไม่รู้ตัว
เมื่อคืนเธอใช้วิธีนี้ไปแล้วแหละ... แต่เจียงเชอก็ไม่ได้นอนด้วยกันกับเธอสักหน่อย...
หา...หรือว่าจะต้องทำเกินกว่านี้อีกถึงจะได้ผลกัน...
"แบบนี้...ไม่ค่อยดีมั้งคะ..." สาวงามประจำมหาวิทยาลัยซูต้าจินตนาการถึงภาพที่ไม่ค่อยจะเหมาะควรนัก และพูดติดๆ ขัดๆ "เจียงเชอต้องคิดว่าฉันไม่รู้จักรักษาตัวแน่ๆ เลย..."
"อะไรคือรู้จักรักษาตัวไม่รู้จักรักษาตัว เอาแต่สนใจเรื่องไร้สาระแบบนั้นทำไม"
ไป๋อวี่หนิงทำเป็นผู้รู้มาก่อน "ที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการทำให้เขาคุ้นเคยกับการมีเราอยู่ ทำให้เขาขาดเราไม่ได้"
"แล้วอีกอย่าง หนูสวยขนาดนี้ หุ่นดีขนาดนี้ แค่ทำตัวหน่อยๆ ผู้ชายคนไหนก็ทนไม่ไหวทั้งนั้นแหละ"
ไป๋อวี่หนิงกวาดตามองซูชิงเหอตั้งแต่หัวจรดเท้า ยิ่งดูยิ่งพอใจ