ไม่ใช่น่ะสิ สาวงามเปียโนประจำโรงเรียนมัธยมปลายหลินเฉิง สาวงามประจำมหาวิทยาลัยซูต้าที่หายตัวไปทั้งเดือน อย่างซูชิงเหอ มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แล้วยังแต่งตัวแบบนี้อีก?
สมองของหวังข่ายประมวลผลไม่ทันแล้ว เขาชี้ไปที่ซูชิงเหอที ชี้ไปที่เจียงเชอที ปากอ้าค้างตั้งนาน พูดไม่ออกสักคำ
เจียงเชอขำกับท่าทางโง่ๆ ของเขา เลยขยับตัวหลบให้เขาเข้ามา "ร้องเอะอะอะไรกัน รีบเข้ามาปิดประตูสิ ข้างนอกหนาวจะตาย"
หวังข่ายเดินเข้าบ้านอย่างเครื่องจักร แล้วก็ปิดประตูอย่างเครื่องจักรตามไป
เขาเดินไปยืนตรงหน้าซูชิงเหอ มองบนมองล่างไล่ดูตั้งหลายรอบ ถึงได้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
"พี่เชอ... นี่... นี่มันเรื่องอะไรกันแน่เนี่ย?"
หวังข่ายลดเสียงลง ลากเจียงเชอไปอีกมุมหนึ่ง "ไม่ได้บอกว่าพี่อกหักเพราะเรื่องหลินหว่านหว่านจนแทบเอาชีวิตไม่รอดไปหรอกเหรอ? แล้วแค่วันเดียวไม่เห็นหน้า พี่ก็ลากสาวงามประจำมหาวิทยาลัยซูต้ามาเก็บไว้ที่บ้านเลยเนี่ยนะ?"
"เก็บได้" เจียงเชอตอบสั้นๆ
"เก็บ... เก็บได้?"
หวังข่ายไม่เชื่อคำพูดเจียงเชอเอาซะเลย "กลางวันแสกๆ ที่ไหนมันจะมีสาวงามให้พี่เก็บได้วะ? พี่คิดว่าสาวงามประจำมหาวิทยาลัยเป็นผักกาดขาวหรือไง?"
เจียงเชอขี้เกียจอธิบายให้ฟัง แค่ตบไหล่เขาเบาๆ "เอาล่ะ พูดเรื่องไร้สาระพอได้แล้ว นายมาทำไม"
"ฉันก็เป็นห่วงพี่ไง!"
หน้าหวังข่ายเต็มไปด้วยแววตา "ฉันเป็นห่วงพี่จะคิดมาก" "พอเห็นเมื่อวานตอนพี่จากไปหน้าตาสิ้นหวังขนาดนั้น ส่งข้อความก็ไม่ตอบ โทรศัพท์ก็ไม่รับ ฉันกลัวพี่จะคิดสั้นเลยแวะมาดู"