“มาแล้ว”
เจียงเชอรับคำ แล้วหันไปมองเตียงคนไข้ เรียกซูชิงเหอให้ตื่น “ชิงเหอ ตื่นได้แล้ว ต้องผ่าแล้ว”
ซูชิงเหอลืมตาขึ้น กระพริบตาสองสามที ที่จริงเธอก็ไม่ได้หลับลึก พอได้ยินเสียงพยาบาลเมื่อกี้ก็ตื่นแล้ว
ตอนนี้การผ่าตัดกำลังจะเริ่ม ความตื่นเต้นของเธอก็มาถึงจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่เธอไม่อยากให้เจียงเชอกังวลหรือต้องมาปลอบใจเธออีกแล้ว เลยแกล้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ดึงผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นนั่ง
แต่เจียงเชอก็ยังสังเกตเห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เธอเผลอกัดริมฝีปากได้อย่างไว
“กลัวเหรอ?”
เจียงเชอเดินเข้าไป พยุงเธอลุกจากเตียง
ซูชิงเหอถูกจับได้ว่าคิดอะไรอยู่ ก็ได้แต่พยักหน้า แล้วก็ซุกหัวลงในอ้อมอกของเจียงเชอทันที
เธอกลัวจริง ๆ
กลัวว่าผ่าตัดไม่สำเร็จ แล้วตาจะมองไม่เห็นอีกต่อไป ยิ่งกลัวว่าคราวนี้เข้าไปแล้ว ต่อจากนี้จะไม่มีโอกาสได้สัมผัสตัวเจียงเชออีกเลย
“ไม่ต้องกลัว ตื่นขึ้นมาก็หายแล้ว”
เจียงเชอก้มลงเล็กน้อย จัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เธอ “ไปเถอะ ฉันพาเธอไปส่ง”
“โอเค~”
ซูชิงเหอเหมือนเด็กที่แยกจากผู้ใหญ่ไม่ได้ กอดแขนเจียงเชอแน่น เดินติดอยู่ข้าง ๆ เขา ใช้เวลาทุกวินาทีที่มีอยู่เพื่ออยู่กับเขาให้มากที่สุด
สองคนเดินตามพยาบาลไปเรื่อย ๆ ทางไปห้องผ่าตัด
ในโถงทางเดินเงียบเหงา ยิ่งบรรยากาศเงียบสงบเท่าไหร่ ก็ยิ่งกระตุ้นความกลัวและความกังวลในใจคนคนนั้นมากขึ้นเท่านั้น