(ฝากสมองไว้ที่นี่ อ่านแบบไม่ต้องคิดยิ่งมันส์)
"ไม่จริงใช่ไหมพี่เชอ อยู่ดี ๆ หลินหว่านหว่านนี่มันเป็นบ้าอะไร? บอกจะเทก็เทเลยเหรอ?"
"ฉันบอกนายเลยนะ ไอ้หลินหว่านหว่านนี่ร้อยทั้งร้อยมันต้องแอบใช้พี่เชอเป็นตัวสำรองแน่ ๆ ฟังเพื่อนเถอะ รีบลบคน ๆ นี้ออกจากชีวิตซะ!"
"ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องให้เธอบอก ฉันก็ทำแบบนั้นอยู่แล้ว"
เจียงเชอบล็อกและลบโดยไม่มีสีหน้าใด ๆ การกระทำลื่นไหลเป็นธรรมชาติ
เพื่อนร่วมห้องอย่างหวังไข่ฮึดฮัด โยนมือถือลงโต๊ะอย่างแรง แล้วนั่งไขว้ห้างพิงขอบโต๊ะ
ในมือถือเป็นโพสต์ในโมเมนต์ที่เพิ่งโพสต์ไปเมื่อนาทีก่อน
รูปภาพหนึ่งรูป หัวของชายหญิงกอดคอกันแนบชิด หวานจนน้ำตาลขึ้น
ผู้ชายเจียงเชอไม่รู้จัก แต่ผู้หญิงสิ เขาคุ้นเคยดีนัก
ก็หลินหว่านหว่าน ดอกไม้ประจำห้องที่เขาจีบมาสองปีนั่นไง?
ใต้รูปไม่มีข้อความอะไรเลย มีแค่แท็กชื่อแปลก ๆ ชื่อจางหยาง
การแท็กหาในโมเมนต์มันไม่ได้แจ้งเตือนอยู่แล้ว ทำแบบนี้ก็แค่สร้างความรำคาญใจ
เจียงเชอไม่ใช่คนโง่ จะดูไม่ออกได้ยังไงว่าหลินหว่านหว่านจงใจ?
นี่มันต่างอะไรกับการประกาศให้โลกรู้ว่าพวกเขาคบกัน?
ดังนั้นเจียงเชอจึงกดไลก์เหมือนกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ ที่มุงดูเหตุการณ์ นอกจากนั้นไม่มีอารมณ์อื่นใดอีก
สักพัก เจียงเชอมองหวังไข่ที่กำลังเดือดดาลอยู่ข้างโต๊ะ อดขำไม่ได้ "เฮ้ยเพื่อน เอ็งกับข้าใครกันแน่ที่ถูกเท ทำไมดูเอ็งโกรธกว่าข้าอีก?"
หวังข่ายร้อง "อ้า" รู้สึกเสียหน้าเล็กน้อย แต่ก็ยังเม้มปากด่า
"จะไม่ให้โกรธได้ไง? พี่เชอเราเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก พี่เชอถูกเทก็เหมือนฉันถูกเทนั่นแหละ!"
"อีนี่ ตอนแรกฉันก็ดูออกว่าไม่ใช่คนดีอะไร รู้งี้ตั้งแต่ ม.4 ฉันต้องห้ามไม่ให้พี่ไปหลงกลมันแล้ว!"
หวังไข่ด่าหลินหว่านหว่านอย่างดุดันไม่ไว้หน้า
ทั่วทั้งโรงเรียนมัธยมปลายหลินเฉิงใคร ๆ ก็รู้ว่าเจียงเชอจีบหลินหว่านหว่านมาสองปี ตั้งแต่ ม.4 ถึง ม.6
หลินหว่านหว่านไม่เคยตกลง แต่ก็ยอมให้เจียงเชออยู่ใกล้ ๆ
พวกเขายังมีสัญญากันว่า ถ้าเจียงเชอผ่าน "บททดสอบ" ทั้งหมดของเธอได้ หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็จะคบกัน
แต่ตอนนี้ดีแล้ว สอบเข้ามหาลัยยังไม่ได้สอบ หลินหว่านหว่านกลับไปวิ่งตามผู้ชายคนอื่นก่อนแล้ว
เจียงเชอไม่มีอารมณ์ใด ๆ บนใบหน้า รอให้หวังไข่ด่าพอแล้ว เขาก็เลื่อนมือถือขึ้นมา เขียนโมเมนต์แล้วกดส่ง
ข้างบนมีข้อความบรรทัดเดียว: [ฉันไม่ใช่หมอ รักษาโรคเจ้าหญิงไม่ได้ ขอให้เธอกับคนในดวงใจครองรักกันร้อยปี ]
เขาเคยชอบหลินหว่านหว่านก็จริง
ก่อนหน้านี้บททดสอบแปลก ๆ ของเธอ เขายอมทนทำเพราะความชอบ
แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะสามารถควงเขาไปด้วยพลางไปคบกับคนอื่นได้ เหยียบย่ำความจริงใจกว่าสองปีของเขาลงกับพื้น
ตอนนี้ยังอยากให้เขากระดิกหางไปหาเธออีกเหรอ?
ฝันไปเถอะ?
เจียงเชอชีวิตนี้ราบรื่นมาทุกทาง ศักดิ์ศรีสูงกว่าฟ้า
ตั้งแต่วินาทีที่หลินหว่านหว่านโพสต์โมเมนต์นั้น ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็จบสิ้นกันตั้งแต่ตรงนั้น
คนอื่นมีแฟนแล้ว ถ้าไปรบเร้าไม่เลิก มันก็ไม่ใช่แค่หมาหวงก้างเหรอ?
เจียงเชอยิ้มฝืน ลุกขึ้นบิดขี้เกียจ
ชีวิตนี้เขาไม่มีวันทำตัวเป็นหมา
หวังไข่มองท่าทางไม่ยี่หระของเขาแล้วงง
พอก้มหน้ารีเฟรชมือถือจนเห็นโมเมนต์ของเจียงเชอ ทั้งคนร้อง "อ้า" ก่อน "พี่เชอ พี่จะยอมแพ้ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ?"
เจียงเชอเลิกคิ้วมอง "แล้วไง?"
"ฉันก็ไม่ได้หมายความว่าให้พี่ไปเป็นหมาหวงก้างนะ แต่เพื่อนมันรู้สึกว่าพี่เสียเวลาไปสองปี สุดท้ายปล่อยไอ้คู่เลวนั่นไปง่าย ๆ แบบนี้ มันไม่คุ้มเกินไปแล้ว!"
"ก็ถือว่าความจริงใจของฉันให้หมากินไปแล้ว" เจียงเชอโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "ฉันไม่มีอารมณ์ไปคิดเล็กคิดน้อยกับหลินหว่านหว่านหรอก ใกล้วันสอบเข้ามหาลัยแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามากังวลเรื่องไร้สาระแบบนี้"
ปากบอกอย่างนี้ แต่ในใจเจียงเชอก็อดด่าอีกไม่ได้
หลินหว่านหว่านเพิ่งรับเงินโอนจากเขาไปซื้อมือถือรุ่นใหม่เมื่อวานซืน วันนี้ก็ไปจับมือประกาศคบกับคนอื่นแล้ว
สงสัยตอนโพสต์โมเมนต์ก็ใช้มือถือที่เขาซื้อให้เนี่ยแหละ
ถ้าเป็นใครถูกใช้เป็นตู้ ATM ก็คงโกรธยากหนีไม่พ้นใช่ไหม?
โทสะไร้สาเหตุพลุ่งขึ้นในใจเจียงเชอทันที
ทุกครั้งที่ทักไปคุย สิบข้อความตอบมาสักข้อก็ถือว่าดีแล้ว ข้ออ้างก็คือ "กำลังเรียนอยู่ ยุ่งมาก"
เจียงเชอหัวเราะเยาะ
บททดสอบบ้าบออะไร ฉันไม่ขอเล่นด้วยแล้ว
ไม่นานหลังจากโมเมนต์ของเขาถูกส่งออกไป ก็ถูกท่วมด้วยคอมเมนต์และข้อความส่วนตัว แต่เขาไม่ได้อ่านเลยสักข้อความ
เจียงเชอคว้ามือถือ เดินออกจากโรงเรียนไปทันที
ครอบครัวเขาซื้อคอนโดหรูหลังใหญ่ให้ที่หมู่บ้านตรงข้ามโรงเรียน เดิมทีเพื่อความสะดวกในการไปเรียน
แต่เพื่อจีบหลินหว่านหว่าน เขาจึงตั้งใจสมัครอยู่หอใน ส่วนคอนโดนั้นไม่ค่อยได้กลับไป
ออกจากโรงเรียนแล้ว เจียงเชอแวะซื้อเบียร์สองแพ็คที่ร้านสะดวกซื้อข้าง ๆ แล้วเดินตรงไปยังคอนโดของตัวเอง
จะบอกว่าไม่เศร้าก็โกหก
ยังไงก็จีบมาตั้งสองปี นานจนเพื่อนฝูงในกลุ่มด่าว่าเขาโดนของใส่ เป็นพวกโรคจิตหลงรักขั้นรุนแรง
แต่เจียงเชอรู้สึกว่าตัวเองสติดี
เขาจะจีบหลินหว่านหว่าน จะจีบยังไงก็ได้ ข้อแม้คือเธอต้องโสด
คิดถึงตรงนี้ ใบหน้าของเจียงเชอก็เย็นชาลงทันที
กลับถึงคอนโด ล้วงกุญแจไขประตูเข้าไปในห้อง
ผ้าม่านภายในห้องถูกปิดไว้หมด ห้องนั่งเล่นมืดสลัว
เจียงเชอรู้สึกว่าบรรยากาศนี้กำลังดี
เนื่องจากเป็นวันสุดสัปดาห์ เจียงเชอจึงนั่งดื่มเบียร์ขม ๆ ในคอนโดทั้งคืน
จนกระทั่งพลบค่ำของอีกวัน ท้องว่างจนแสบทนไม่ไหวตื่นขึ้นมา เขาถึงเดินเซออกไปหาของกิน
เขาไม่ได้ไปร้านอาหารหรู ๆ ที่เคยไปบ่อย ๆ แต่เหมือนถูกผีจูง อ้อมไปยังถนนขายของกินที่ทั้งสกปรกและวุ่นวายตรงประตูหลังโรงเรียน
เมื่อก่อนเขาและหลินหว่านหว่านมาที่นี่ด้วยกันบ่อย ๆ อาจจะยังไม่ชิน เลยเดินมาที่นี่โดยไม่รู้ตัว
เจียงเชอเพิ่งเลี้ยวเข้าไปในซอยมืดมิด ก็ได้ยินเสียงหัวเราะเยาะและตะโกนด่า
"ไสหัวไป! ไอ้ขอทานเหม็น อย่ามาแตะขยะของกู!"
"ฮ่า ๆ ดูมันสิ คุ้ยหาของกินเหมือนหมาเลย!"
วัยรุ่นกลุ่มหนึ่งที่แต่งตัวฉูดฉาด กร่างเกเร กำลังห้อมล้อมถังขยะ ชี้หน้าคนที่ขดตัวอยู่บนพื้นแล้วล้อเลียน แถมยังเอาเท้าเตะเป็นครั้งคราว
คนคนนั้นผอมบางมาก ทั้งตัวสกปรกจนมองไม่ออกว่าสีอะไร
ตอนนี้คน ๆ นั้นกำลังคุ้ยหาอะไรบางอย่างในกองขยะอย่างเอาเป็นเอาตาย
เจียงเชอขมวดคิ้ว รำคาญใจ อยากจะเดินอ้อม
พวกขยะสังคมแบบนี้ เขาขี้เกียจยุ่ง ไม่อยู่ในอารมณ์จะเป็นแนวร่วมยุติธรรมอะไรด้วย
แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะหันหลังไป นักเลงคนหนึ่งก็จับผมของคนคนนั้นอย่างรำคาญ ดึงใบหน้านั้นขึ้นมาจากกองขยะอย่างแรง
"ชิบหาย ให้หน้าไม่เอาหน้าใช่ไหม!"
ใต้แสงสลัวของไฟถนน ใบหน้าที่เลอะเทอะด้วยคราบสกปรกนั้นพุ่งเข้ามาในสายตาของเจียงเชอ
ถึงแม้ผมจะพันกันเป็นสังกะตัง หน้าดำเป็นปื้น ๆ แต่เจียงเชอก็จำได้ในทันที
ซูชิงเหอ?
เท้าของเจียงเชอหยุดกับที่ทันที หัวสมองอื้ออึง
คนนี้เขาจำได้ เป็นดอกไม้ประจำโรงเรียนซูชิงเหอ
เขาจำได้ว่าตอนพิธีเปิดเทอม ม.4 ซูชิงเหอโด่งดังไปทั่วโรงเรียนจากการเล่นเปียโนหนึ่งเพลง การเรียนก็ดีมาก ได้รางวัลมานับไม่ถ้วน ภายหลังยังถูกยกย่องว่าเป็น "เทพธิดาเปียโน" อีกด้วย
แต่เธอไม่ได้หายตัวไปตั้งแต่หนึ่งเดือนก่อนแล้วเหรอ?
เจียงเชอจำได้ว่าตอนนั้นฟอรั่ม โรงเรียนแทบจะระเบิด บางคนบอกว่าเธอถูกเสี่ยเลี้ยงดู บางคนบอกว่าเธอไปเรียนต่อต่างประเทศ บางคนก็บอกว่าเธอมีเรื่องกับใครเลยถูกลักพาตัว
หนึ่งเดือนที่ไม่เจอ ทำไมซูชิงเหอถึงมาคุ้ยถังขยะที่นี่ได้?
เจียงเชอจ้องมองเธอเขม็ง
การกระชากของนักเลงทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้น แต่ดวงตาที่เคยใสกระจ่างคู่นั้น ตอนนี้กลับว่างเปล่าไร้วิญญาณ ไม่มีจุดโฟกัสเลยสักนิด
เธอไม่ได้มองพวกที่กำลังรังแกเธอ
ดวงตาของเธอ……มองไม่เห็น? รึ?
ในใจเจียงเชอตกใจเล็กน้อย ซูชิงเหอหนึ่งเดือนนี้ผ่านอะไรมาบ้าง?
"เฮ้ ไอ้หนู มองอะไรวะ? อยากเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามเหรอ?"