"เธอเล่นในห้องนั่งเล่นก่อนได้ไหม?"
เจียงเชอเดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่ที่เพิ่งซื้อออกจากกระเป๋าของซูชิงเหอ แล้วยัดใส่มือเธอ "พอดีเธอจะได้ฝึกเทคนิคใช้งานจริงที่เรียนมาจากร้านเมื่อกี้ หรือจะเปิดหนังสือฟังก็ได้ ขนมกับผลไม้อยู่บนโต๊ะ หิวก็หยิบกินเองเลย"
เจียงเชอจัดแจงได้ละเอียดลออจริงๆ แต่เขาดูถูกความขี้ติดของซูชิงเหอในตอนนี้ไปมาก
ซูชิงเหอกำโทรศัพท์อยู่ มือถือยืนนิ่งไม่ขยับ
เธอได้ยินเสียงฝีเท้าของเจียงเชอที่หันหลังเดินไปทางห้องนอน ความรู้สึกไม่ปลอดภัยในใจก็พลุ่งพล่านขึ้นมาทันที
เธอไม่อยากอยู่คนเดียว
ถึงแม้จะแค่กั้นด้วยประตูบานเดียว เธอก็รู้สึกว่าตัวเธอกับเจียงเชอเป็นคนละโลกที่แยกจากกัน
"เจียงเชอ..."
เจียงเชอเดินไปถึงหน้าห้องนอน ได้ยินเสียงด้านหลังก็หยุดเดิน หันไปมองเธอ: "เป็นอะไร?"
ซูชิงเหอกัดริมฝีปากล่าง สองมือบิดไปบิดมาอยู่ข้างหน้า ลังเลอยู่นานกว่าจะรวบรวมความกล้าพูดออกมา: "ฉัน... ฉันขอเข้าไปด้วยได้ไหม?"
"เข้าห้องนอน?" เจียงเชอเลิกคิ้วเล็กน้อย
"อือ..." ซูชิงเหอพยักหน้า กลัวเขาจะปฏิเสธ ก็รีบเสริมว่า "ฉันนั่งอยู่ข้างๆ ก็ได้ ไม่รบกวนแน่นอน... ฉันไม่อยากอยู่ข้างนอกคนเดียว มันเงียบเกินไป ฉันกลัว..."
พูดไปพูดมาเสียงของซูชิงเหอก็เบาลงเรื่อยๆ ท่าทางระมัดระวังขนาดนั้น แค่มองก็รู้สึกได้ถึงความน้อยเนื้อต่ำใจ