ในห้องน้ำที่อบอวลไปด้วยไอร้อน
คำพูดที่กล้าแกร่งและตรงไปตรงมาของเจียงฉิงเซิง ทำให้สมองของเฉินหวยอวี่ดังปังขึ้นมาทันที
ราวกับความมีสติทั้งหมดหยุดนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง
เขายอมรับว่าคำพูดนี้ให้ "กำลังใจ" อย่างมากแก่เขา
และเจียงฉิงเซิงเองก็ต้องจ่ายราคาอันแสนแพงสำหรับคำพูดนี้
ละอองน้ำกระเซ็น...
เจียงฉิงเซิงรู้สึกว่าตัวเองในตอนนี้เหมือนเรือลำหนึ่งที่กำลังจะแตกสลาย
เธอฝ่าฟันไปในทะเลกว้างใหญ่ คลื่นลมแรงโหมกระหน่ำเข้าใส่ จวนจะจมลงไปแล้ว
เฉินหวยอวี่เป็นทั้งลมกรรโชกที่โหมกระหน่ำ และเป็นทะเลที่กลืนกินเธอ
ในขณะที่สติลอยเคว้ง เธอถูกเขาดึงขึ้นมาจากอ่างอาบน้ำ ตัวเปียกโชกไปหมด
เสียงของเฉินหวยอวี่ยังคงกระซิบอยู่ข้างหู:
"อ่างอาบน้ำเสร็จแล้ว ในโพสต์ยังพูดถึงที่ไหนอีกนะ?"
เจียงฉิงเซิงชะงัก รูม่านตาที่ไร้สมาธิเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
"?!"
แต่ดูเหมือนว่าคำตอบของเธอจะไม่สำคัญนัก
หน้าต่างบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดานกว้างและสว่าง มองเห็นวิวทะเลได้ทั่วถึง
แต่ตอนนี้เจียงฉิงเซิงไม่มีอารมณ์จะชื่นชมความงาม
แผ่นหลังของเธอแนบกับกระจกที่ร้อนจากแสงแดด ขาของเธอหาที่รองรับที่เหมาะสม
เธอหดตัวลงอย่างหวาดหวั่น น้ำเสียงสั่นเครือ: "เฉินหวยอวี่! ผ้าม่านยังไม่ปิดนะ!"
เมื่อรับรู้ถึงความกลัวของเธอ เฉินหวยอวี่หัวเราะตอบ: "กระจกเทียบทิศทางเดียว ข้างนอกมองไม่เห็นหรอก"
วินาทีถัดมา ก็เป็นห้วงเหวอันไม่มีที่สิ้นสุดอีกครั้ง
ค่ำคืนยังไม่ทันจะมืดสนิท เจียงฉิงเซิงก็เหนื่อยจนหลับไปแล้ว
-
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงฉิงเซิงถูกความปวดร้าวที่แผ่ซ่านไปทั่วกายปลุกให้ตื่น