เจียงฉิงเซิงรู้สึกเสมอว่า ไม่ว่าจะฤดูไหน การไปเมืองชายทะเลก็มักจะสบายและเพลิดเพลิน
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อได้ไปกับคนที่ชอบ
เมืองที่โรแมนติกอยู่แล้ว กลับถูกเติมเต็มความหมายที่โรแมนติกยิ่งขึ้นไปอีก
เมื่อถึงทะเลสาบเฉิง เพิ่งลงจากเครื่องก็มีคนขับรถมารับ
ท้องฟ้าแจ่มใส แสงแดดสดใส สายลมทะเลที่สดชื่นพัดโชยเข้ามาทางกระจกรถที่เปิดไว้ครึ่งหนึ่ง
ผมสีดำของเจียงฉิงเซิงย้อมเป็นสีน้ำตาลเกาลัด ม้วนเป็นลอนใหญ่ ตอนนี้ปลิวว่อนไปตามลม
แสงแดดส่องเข้ามาในรถ เธอมองเฉินหวยอวี่แล้วยิ้ม “ดีจังเลยนะ”
ในมุมมองของเฉินหวยอวี่ ใบหน้าที่ไม่แตะเครื่องสำอาง แต่รูปหน้างดงามราวกับแต่งหน้ามา
เวลาที่เธอยิ้ม แสงแดดวันนี้ดูเหมือนจะรวมอยู่ที่ตัวเธอคนเดียว
“ดีอะไร?” เฉินหวยอวี่ถาม
“ดีไปหมดเลย! การได้เที่ยวดี การได้มาชายทะเลดี การได้เป่าลมทะเลดี ที่สำคัญที่สุดคือมีคุณอยู่ด้วย นี่แหละดีที่สุด”
ก่อนที่เฉินหวยอวี่จะทันได้พูด คนขับรถที่กำลังขับอยู่ก็พูดขึ้นก่อน
เขาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี มองคู่รักหนุ่มสาวหน้าตาดีคู่นี้ผ่านกระจกมองหลัง
“สาวน้อยคนนี้พูดจาไพเราะจัง น้องชาย โชคดีจริงๆ นะ”
จะบอกว่าเฉินหวยอวี่ไม่ถนัดแสดงความรัก ก็คงเหมาะกว่าที่จะบอกว่าเขา “ไม่รู้วิธีแสดงความรัก” เสียมากกว่า
การพยักหน้าและตอบรับด้วยเสียง “อืม” เพียงหนึ่งครั้งเพื่อตอบคนขับรถ ก็เป็นการแสดงออกโดยตรงของเขาแล้ว
จากสนามบินถึงโรงแรมใช้เวลาประมาณสี่สิบนาที
ระหว่างทางเจียงฉิงเซิงคุยไลน์กับเฉิงซือเหยียนตลอดทาง
ตอนเพิ่งขึ้นรถ เฉิงซือเหยียนก็ส่งข้อความมาถามว่าเธอมาถึงทะเลสาบเฉิงอย่างปลอดภัยหรือยัง ตามด้วยถามว่าเธอพักโรงแรมไหน