สนามบินเวินเฉิง
เจียงฉิงเซิงและเฉิงซือเหยียนรออยู่ที่นี่มานานแล้ว
เมื่อเห็นร่างคุ้นเคยปรากฏอยู่ไกล ๆ เฉิงซือเหยียนก็รีบเร่งเจียงฉิงเซิง
“เซิงเป่า รีบ ๆ หน่อย ยกป้ายต้อนรับขึ้นเร็ว หลินฉีออกมาแล้ว!”
ตั้งแต่รู้ว่าหลินฉีกำลังจะกลับประเทศ ทั้งสองคนก็สั่งช่างออกแบบป้ายต้อนรับขึ้นมาเป็นพิเศษ
จุดประสงค์ก็ไม่ใช่เพื่อต้อนรับการกลับมาของหลินฉีหรอก แต่เพื่อให้เขากลับมาถึงประเทศก็อับอายจนแทบมุดดิน
บนป้ายต้อนรับพิมพ์รูปของหลินฉี รอบด้านพิมพ์ประโยคเชย ๆ เต็มไปหมด
ด้านบนสุดเขียนไว้ว่า [ต้อนรับพี่หลินหวนคืนสู่มาตุภูมิอย่างมีชัย]
ด้านล่างสุดเป็น [โปสเตอร์ภาพกลับประเทศ พี่หลินชีวิตรุ่งเรืองไม่หยุดยั้ง]
ซ้ายขวาเป็น [สังคมไม่มีต้นไม้ให้ร่ม พี่หลินเอาชนะได้ทุกสิ่ง]
ทุกประโยคเชยมาก เชยจนไม่รู้จะเชยยังไงแล้ว
หลินฉีสูงหนึ่งเมตรแปดสิบสาม สวมแว่นกันแดดสุดเท่บนดั้งจมูก สร้อยเงินคล้องคอซ้อนกันหลายเส้น แต่งตัวเทรนดี้สุดขีด
ในฐานะคนกล้าแสดงออก พอเห็นป้ายต้อนรับนี้แล้วกลับไม่มีปฏิกิริยาอย่างที่เจียงฉิงเซิงและเฉิงซือเหยียนคิดไว้เลยแม้แต่น้อย
หลินฉีโบกมือทักทายทั้งสองคนจากแต่ไกล “หยานหยาน เซิงเซิง เพื่อต้อนรับฉันพวกเธอช่างตั้งใจจริง ๆ!”
เจียงฉิงเซิงใส่แว่นกันแดด รีบเก็บป้ายต้อนรับ แล้วกระซิบข้างหูเฉิงซือเหยียน
“เธอแน่ใจนะว่าป้ายต้อนรับนี่จะทำให้หลินฉีอับอาย? ฉันว่าที่อับอายคือพวกเราสองคนมากกว่า”
เฉิงซือเหยียนเห็นหลินฉีที่คอยถ่ายรูปกับป้ายต้อนรับไม่หยุดก็พูดไม่ออก
“...”
“เซิงเซิง คราวหน้าไม่ทำอะไรเพี้ยน ๆ แบบนี้อีกแล้ว”
หลินฉีกางแขนออกโอบกอดสาวทั้งสองคนพร้อมกัน
สิ่งที่เขาพูดก็กวนเหลือเกิน