เช้าวันรุ่งขึ้น ฝนตกลงมาอย่างหนักตั้งแต่เช้าตรู่ ภายนอกหน้าต่างมืดครึ้ม
เสียงฝนโปรยปรายดังเป็นจังหวะ เจียงฉิงเซิงขดตัวอยู่ในอ้อมกอดของเฉินหวยอวี่
ก่อนที่นาฬิกาปลุกจะดังขึ้น เสียงโทรศัพท์ของเฉินหวยอวี่ก็ดังขึ้นก่อน
เจียงฉิงเซิงซึ่งมักจะหงุดหงิดตอนตื่นนอนอยู่เสมอ ขยี้ตาที่พร่ามัวของเธอ แล้วผลักชายหนุ่มข้างกาย
“เฉินหวยอวี่! รับสายเร็ว หนวกหูจะตาย”
เฉินหวยอวี่รับสาย พูดกับปลายสายอย่างเย็นชาว่า “คุณปู่”
เจียงฉิงเซิงรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาทันที
เสียงจากในโทรศัพท์ดังพอสมควร เธอได้ยินเนื้อหาบางส่วน
เช่น เธอได้ยินคำว่า “การหาคู่” “แนะนำให้รู้จัก” อย่างคลุมเครือ
“พอเถอะ คุณไม่ต้องไปยุ่งเรื่องพวกนี้หรอก” เฉินหวยอวี่ลุกจากเตียงตรงไปที่โทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องไป
เจียงฉิงเซิงตื่นเต็มตาแล้ว
ตอนนี้เป็นเวลาหกโมงเช้า
เฉินหวยอวี่เดินออกไปพร้อมโทรศัพท์กะทันหัน ทำให้เธอยิ่งเชื่อว่าเมื่อกี้เธอไม่ได้ยินผิด
ดังนั้นที่เขารีบร้อนออกไปแบบนี้ เพราะกลัวว่าเธอจะได้ยินอะไรที่ไม่ควรได้ยินงั้นเหรอ?
เฉินหวยอวี่คุยโทรศัพท์นานมาก
ตอนที่เขากลับมา เจียงฉิงเซิงตื่นแล้ว นั่งพิงหัวเตียงอย่างเหม่อลอย
เขากลับขึ้นเตียงอีกครั้ง แล้วดึงหญิงสาวเข้ามาในอ้อมกอด
“เมื่อกี้ปลุกเธอตื่นเหรอ? อยากนอนต่ออีกไหม ยังเช้าอยู่”
เจียงฉิงเซิงส่ายหน้า บอกว่าไม่เป็นไร
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ถามอีกว่า “เมื่อกี้คุณปู่เธอโทรหาเธอเหรอ ทำไมฉันได้ยินเขาพูดเรื่องการหาคู่อะไรนั่น”