ในแสงสลัว เจียงฉิงเซิงทั้งตัวขาวโพลนจนเรืองแสง
ใบหน้าขาวผ่องนุ่มนวล ริมฝีปากแดงสดใส ราวกับฤดูหนาวที่ปกคลุมไปด้วยหิมะขาวหนา ซึ่งมีดอกเหมยสีแดงบานสะพรั่งอย่างเด่นสง่า
เฉินหวยอวี่มองแผ่นหลังที่เกร็งตรงของเธอ พร้อมกับได้ยินคำพูดที่ทั้งดื้อรั้นและคล้ายจะงอน
เขาถามเธอว่าหายงอนหรือยัง
เธอตอบว่า "ยังไม่หาย"
วินาทีถัดมา เงาดำหนึ่งพาดผ่านเข้ามา คางของเจียงฉิงเซิงถูกมือใหญ่หนีบไว้
ลมหายใจและกลิ่นกายของทั้งคู่แทบจะพันกัน ระส่ำระสายและรุนแรง
เฉินหวยอวี่ก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตา ก็ช่วงชิงลมหายใจทั้งหมดของเธอไป
"อือ——"
ดวงตางามของเจียงฉิงเซิงเบิกกว้าง มือทั้งสองข้างดันอกของเขาไว้
เหมือนปลาตัวน้อยที่ขาดน้ำถูกวางบนเขียง รู้ดีว่าไม่มีทางหนีรอดแล้ว แต่ก็ยังพยายามดิ้นรนกระตุกสองสามที เพื่อเอาชีวิตรอดอย่างสุดกำลัง
เจียงฉิงเซิงในตอนนี้ก็เช่นกัน
เธอใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักผู้ชายตรงหน้าออกไป
เมื่อถอยห่างออกมาเล็กน้อย ลมหายใจของเธอระส่ำระสายไปหมด จ้องชายตรงหน้าด้วยสายตาโกรธเคือง
เธอใช้หลังมือเช็ดริมฝีปากของตัวเองอย่างแรง เสียงเย้ยหยัน "รุ่นพี่เฉินชอบจูบกับเพื่อนร่วมงานธรรมดาๆ หรือไง?"
เฉินหวยอวี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ "ไม่ชอบ"
"ฉันชอบจูบกับแฟนของฉัน"
คำว่า "แฟน" สามคำในตอนนี้ ยิ่งฟังดูน่าขันมากขึ้นไปอีก
เจียงฉิงเซิงยิ้มบางๆ
กวาดสายตามองทางเดินเล็กๆ ที่ไร้ผู้คนโดยรอบ เธอกับเฉินหวยอวี่ยืนเผชิญหน้ากัน
โลกราวกับจมดิ่งอยู่ในความมืดมิดอันยาวนาน เหลือเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้น
สายลมกลางคืนพัดเย็นสบาย พัดเส้นผมยาวของเธอลอยปลิว
เธอพูดว่า "หรือว่าเป็นแฟนแบบที่ยอมรับได้แค่ในที่ลับตาคน?"
"เฉินหวยอวี่ ฉันน่าเกลียดขนาดนั้นเลยเหรอ?"