เที่ยงคืนตรง
เสียงระฆังข้ามปีดังขึ้นอย่างเป็นทางการ
เจียงฉิงเซิงได้รับข้อความจากเบอร์แปลกหน้า
[เซิงเซิง สวัสดีปีใหม่]
เธอรู้ดีว่าผู้ส่งคือเฉินหวยอวี่
แต่เธอจะไม่ตอบกลับอีกแล้ว
บ้านของหลินฉียังคงครึกครื้น ตลอดทั้งคืน เย่เจิงก็สนิทกับพวกเธอไปแล้ว
ผู้คนรวมตัวกันอย่างมีความสุข ต่างอวยพรซึ่งกันและกันว่า “สวัสดีปีใหม่”
เฉิงซือเหยียนดื่มได้ไม่มากนัก เมาไปครึ่งหนึ่ง นางกางแขนโถมตัวเข้ากอดเจียงฉิงเซิงแบบหมี เสียงหวานบางเบาเจือด้วยความมึนเมา
“เซิงเซิงสวัสดีปีใหม่ ปีใหม่ขอให้เป็นสาวสวยมั่นใจ ห่า!ง! จาก! ผู้!ชาย!เลว!”
เจียงฉิงเซิงกอดนางตอบ ยิ้มด้วยความจนใจและเอ็นดู ใช้เสียงแบบปลอบเด็กพูดกับนาง
“ได้ๆ ขอบคุณหยานหยานนะ เธอก็เหมือนกัน”
เย่เจิงที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็หัวเราะเบา ๆ ใบหน้าที่เคร่งขรึมคมคายภายใต้บรรยากาศอบอุ่นเช่นนี้ยังคงดูดุดัน
เขาพูดแซว “คำอวยพรสุดพิเศษจริง ๆ”
ข่าวลือที่หลินฉีแพร่ให้เฉิงซือเหยียนฟังเกี่ยวกับเย่เจิงยังไม่ทันได้แก้
พูดจบประโยค เฉิงซือเหยียนก็ตบไหล่เย่เจิงอย่างอารมณ์ดี
“คำอวยพรเดียวกันนี้ก็ให้เธอด้วย เธอก็ต้องห่างไกลจากสารเลวเหมือนกัน!”
ตลอดทั้งคืน ตั้งแต่เฉิงซือเหยียนได้ยินว่าเขาชอบผู้ชาย เธอก็เลิกสนใจเขาโดยสิ้นเชิง และกลายเป็นเพื่อนสนิทกับเขา
เจียงฉิงเซิงงง “พูดผิดแล้วมั้ง เขาควรห่างไกลจากสาวเลวสิ”
เฉิงซือเหยียนเมาแล้วพูดตรง ๆ “อะไรกัน เขาชอบผู้ชา—”