หยุนสุ่ยหย่าย่วน ภายในห้องอาหาร
ป้าจางกำลังยกจานสุดท้ายขึ้นวางบนโต๊ะ "เอาล่ะ ได้ที่แล้ว หนูสองคนค่อย ๆ กินนะ"
ฝาหม้อตุ๋นถูกเปิดออก กลิ่นหอมของน้ำซุปไก่ลอยตลบพร้อมกับไอน้ำร้อนสีขาวโพลน
ป้าจางตักน้ำซุปใส่ชามให้ทั้งสองคน
เมื่อยื่นชามที่เต็มไปด้วยน้ำซุปไปให้เจียงฉิงเซิง ป้าจางก็ถามด้วยความเป็นห่วง: "หน้าของเสิงเสิงแดงจังเลย เปิดแอร์แรงเกินไปหรือเปล่า ในห้องไม่เย็นพอเหรอ?"
เจียงฉิงเซิงหัวเราะแห้ง ๆ สองครั้ง "ใช่ ๆ นิดหน่อย"
"งั้นฉันจะไปปรับลงอีกสององศา เธอกินก่อนเลย"
ทันทีที่ป้าจางจากไป เจียงฉิงเซิงก็สบตากับดวงตาที่เย้ยหยันของเฉินหวยอวี่ เธอจึงเบือนหน้าหนีอย่างหงุดหงิด
เฉินหวยอวี่ตักอาหารใส่ชามให้เธอ "คืนนี้ค้างที่นี่กับฉันไหม?"
เดิมทีตั้งใจจะปฏิเสธ แต่พอคิดถึงผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนที่ต้องเก็บกลับไปซักที่บ้าน เตียงเล็ก ๆ ในหอพักของเธอก็คงรกรุงรังไปหมดแล้ว
ไม่ถึงไม่กี่วินาที เจียงฉิงเซิงก็พยักหน้าให้เขา
"ได้"
การค้างคืนที่บ้านเขาจะเกิดอะไรขึ้น ผู้ใหญ่สองคนย่อมเข้าใจกันดี
ป้าจางไม่ใช่แม่บ้านที่อยู่ประจำบ้าน หลังจากพวกเขากินเสร็จ เธอก็เก็บของแล้วกลับไป
ก่อนกลับ เฉินหวยอวี่บอกเธอว่าพรุ่งนี้ไม่ต้องมาทำความสะอาด
คิดว่าเตรียมตัวมาดีแล้ว แต่สิ่งที่เฉินหวยอวี่คาดไม่ถึงก็คือ วันนี้มันไม่ราบรื่นเอาเสียเลย
ครั้งแรกในห้องทำงานก็ถูกป้าจางขัดจังหวะ ครั้งนี้มาที่ห้องนั่งเล่นก็ถูกโทรศัพท์ขัดจังหวะอีก
เป็นสายจากแม่ของเจียงฉิงเซิง