เมื่อเจียงฉิงเซิงกลับมาที่หอพัก ประตูห้องพักข้างๆ เปิดกว้าง ความเย็นจากแอร์ลอยมาปะทะเมื่อเดินผ่าน
เสียงพูดคุยอย่างตื่นเต้นภายในก็ลอยตามความเย็นออกมา—
"ฉันมีความสุขมากจริงๆ เลย! แฟนฉันจองตั๋วเครื่องบินไปฮ่องกงไว้แล้ว พอปิดเทอมฤดูร้อนเราจะได้ไปเที่ยวด้วยกัน!"
เป็นเสียงของซ่งจื้อเพ่ย
เธอเรียนห้องเดียวกับเจียงฉิงเซิง ปกติสนิทกับสาวๆ ห้อง 408
ไม่นานมานี้เธอเพิ่งคบหากับแฟนหนุ่มต่างมหาวิทยาลัย กำลังอยู่ในช่วงหวานชื่น หวานจนคนอื่นอิจฉา
เจียงฉิงเซิงถูกคลื่นความหวานนี้แผ่ซ่าน จนยิ้มออกมาอย่างจริงใจ
ผลักประตูห้อง 408 เข้าไป มีเพียงเฝิงลั่วอวี้ที่กำลังดูซีรีส์อยู่หน้าโต๊ะ อีกสองคนไม่อยู่
ได้ยินเสียงตรงประตู เฝิงลั่วอวี้กดพักซีรีส์ แล้วหันหน้ามา
"เซิงเซิง กลับมาแล้วเหรอ ชมรมยุ่งขนาดนั้นเลยเหรอ ถึงได้กลับดึกขนาดนี้"
เมื่อถูกเธอเตือนเช่นนี้ เจียงฉิงเซิงจึงนึกขึ้นได้ว่า ตอนกลางวันที่เฉินหวยอวี่พาตัวเธอออกจากร้านอาหารญี่ปุ่น ก็ใช้ข้ออ้างว่าชมรมมีธุระ
เธอไม่ถนัดโกหก จึงยิ้มอย่างเก้อเขิน "อื้ม..."
โชคดีที่เฝิงลั่วอวี้กำลังมุ่งมั่นกับซีรีส์ ไม่ได้ซักถามต่อ
จนกระทั่งหลิ่วถังและเฉียวอินกลับมาที่ห้อง เจียงฉิงเซิงจึงเข้าใจบทเรียนข้อหนึ่ง:
หลังจากคำโกหกที่ไม่ตั้งใจคำหนึ่ง ย่อมต้องใช้คำโกหกเล็กๆ น้อยๆ อีกนับไม่ถ้วนมาปกปิด
เริ่มจากหลิ่วถังที่เบิกตากลมโตด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ถามขึ้นว่า
"เฮ้ ผิดปกตินี่นา ตอนเซิงเซิงออกไปข้างนอกไม่ใช่ใส่เสื้อกล้ามสีฟ้าเหรอ ทำไมกลับมากลายเป็นกระโปรงลายดอกไม้สั้นไปได้ล่ะ"
เฝิงลั่วอวี้และเฉียวอินจึงพากันเบิกตาด้วยความสงสัย รอคอยคำตอบของเธอ
เจียงฉิงเซิงใช้ความคิดอย่างหนัก กว่าจะได้คำอธิบายที่แข็งทื่อออกมา:
"หลังจากงานชมรมเสร็จ ฉันแวะไปที่อพาร์ตเมนต์แถวนี้ อากาศร้อนก็เลยอาบน้ำด้วย"
เพื่อนร่วมห้องทุกคนรู้ดีว่า ครอบครัวของเจียงฉิงเซิงฐานะดีมาก พ่อแม่ถึงขนาดซื้ออพาร์ตเมนต์เล็กๆ ไว้ใกล้มหาวิทยาลัยให้เธอ