หยุนสุ่ยหย่าย่วน
เจียงฉิงเซิงถูกเฉินหวยอวี่จูงมือมาตลอดทางจากลิฟต์
ระหว่างพวกเขาไม่มีการงอนหรือทะเลาะกัน
ทุกครั้งก็แค่ใช้คำพูดสองสามประโยคกลบเกลื่อนความขัดแย้ง แล้วเก็บมันลงในมุมเล็กๆ ของหัวใจ ไม่พูดถึงอีกเลย
ภายนอกดูสงบราบรื่น แต่เจียงฉิงเซิงรู้ดีว่าภายในใจยังมีหนามยาวๆ เสียบอยู่
ตอนนี้ยังไม่รู้สึกเจ็บ แต่วันไหนจะทิ่มแทง เธอก็ไม่รู้เหมือนกัน
ช่วงบ่าย แดดกำลังแรง
เครื่องปรับอากาศในบ้านทำงานอยู่ แสงร้อนด้านนอกทอดยาวเข้ามาทั่วพื้นห้องเมื่อผ้าม่านถูกเปิดออก
แสบตามากในทันใด
เจียงฉิงเซิงขยี้ตาปรับตัวไม่ทัน ชายหนุ่มตรงหน้าเดินไปที่ตู้เย็น หยิบน้ำผลไม้ให้เธอหนึ่งขวด
เฉินหวยอวี่คลายเกลียวฝา ส่งให้เธอ แล้วถามว่า "พรุ่งนี้เช้ามีเรียนไหม"
"ต้องไปประชุม"
น้ำมะนาวเย็นชื่นใจกลืนลงคอ สุดท้ายเธอก็เสริมอีกประโยคแบบเอาหน้าตา "เรื่องที่มหาวิทยาลัยเวินจัดนิทรรศการวาดภาพน่ะ"
เจียงฉิงเซิงในฐานะนักศึกษา คณะศิลปกรรมศาสตร์ ได้รับเชิญจากคณบดีให้เข้าร่วมเตรียมงานนิทรรศการครั้งนี้เพราะผลการเรียนดีเยี่ยม
ช่วงที่ผ่านมาเธอยุ่งจนหัวหมุน เอกสารหลายอย่างถูกเอามาที่หยุนสุ่ยหย่าย่วนด้วย
เฉินหวยอวี่พอจะรู้จักโปรเจกต์ที่เธอกำลังยุ่งอยู่บ้าง แต่ไม่ค่อยสนใจมากนัก
"คืนนี้อยู่ที่นี่ไหม" เฉินหวยอวี่เอ่ยขึ้นมาทันควัน
"ไม่ล่ะ เดี๋ยวฉันกลับมหา'ลัย"
จู่ๆ ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กลิ่นมินต์เย็นๆ ของเขาปะทะเข้ามา
ปลายนิ้วของเขาลูบเบาๆ ผ่านแก้มเธอ มือนุ่มนวลราวกับขนนก