ต้นเดือนกันยายน ความร้อนยังไม่จางหาย ฤดูร้อนของเวินเฉิงยังคงยืดเยื้ออยู่
ท่ามกลางเสียงจักจั่นดังระงม มหาวิทยาลัยเวินเฉิงก็เปิดเทอมอีกครั้ง
น้องปีหนึ่งยังคงทุกข์ทรมานกับการฝึกทหาร
เจียงฉิงเซิงกับเพื่อนร่วมห้องเดินฝ่าแดดจ้ากลางถนนไปเรียนที่คณะศิลปกรรมศาสตร์
ในฐานะรุ่นพี่ที่ผ่านจุดนั้นมาแล้ว เมื่อเห็นน้องๆ ยืนฝึกท่าท่ามกลางร่มไม้ พวกเธอมีความเห็นใจน้อยมาก แต่คำบ่นกลับมากมาย
เฉียวอินกับหลิ่วถังใช้ร่มคันเดียวกัน ค่อยๆ บ่นกับเจียงฉิงเซิงที่เดินอยู่ข้างๆ
"พูดกันจริงๆ นี่มันถูกต้องแล้วเหรอ นี่มันดีแล้วเหรอ! ทำไมพวกเขาฝึกทหารได้ใต้ร่มไม้ ตอนเราฝึกนี่ถูกแดดย่างจนกลายเป็นหมูหันไปแล้ว!"
"ฉันขอเสนอแรงๆ ว่า เพื่อให้รุ่นน้องได้ซึมซับความลำบากของการฝึกทหาร ควรให้พวกเขาไปยืนกลางแดดที่ร้อนที่สุด!"
เฝิงลั่วอวี้ได้ยินก็อึ้ง "...ตอนแรกฉันนึกว่าเธอจะออกโรงแทนพวกเขา ที่แท้ฉันก็คาดหวังมากเกินไป"
เจียงฉิงเซิงกลั้นยิ้มไม่ได้ "เธอนี่ทำให้ฉันนึกถึงคนที่เคยเปียกฝนแล้วยังอยากฉึกร่มของคนอื่นทิ้งอีก"
หลิ่วถัง "เซิงเซิง นี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึก แต่เป็นสัญชาตญาณที่ถูกต้อง"
หอพักหญิงสาวอยู่ไกลจากห้องเรียนวันนี้พอสมควร ทุกคนเดินจนร้อน ก็อดบ่นไม่ได้
ใกล้จะถึงตึกเรียน เฉียวอินพูดขึ้นมาลอยๆ
"รู้สึกว่าฤดูร้อนปีนี้ของเวินเฉิงยาวนานจัง ร้อนจนคนไม่อยากออกจากบ้าน น่าแปลกที่เซิงเซิงก็ไม่ออกไปเดตกับแฟนเหมือนกัน..."