จางจืออวี่เรียกประชุมครอบครัวแบบกะทันหัน ยกเว้นเจียงฉิงเซิงเพียงคนเดียว
เรื่องมันเริ่มจากโทรศัพท์ตอนเช้า
ปกติช่วงปิดเทอมฤดูร้อนเจียงฉิงเซิงชอบนอนตื่นสาย แต่เช้านี้กลับลงมาข้างล่างแต่เช้า มากินข้าวเช้ากับจางจืออวี่
ป้าฉินเพิ่งยกชามโจ๊กข้าวโอ๊ตกับนมมาจากครัวให้จางจืออวี่ เห็นเจียงฉิงเซิงก็มีสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย
“เซิงเซิงตื่นแล้วเหรอ ยังเช้าอยู่นะ อยากกินอะไรบอกป้าได้เลย ป้าจะทำให้เดี๋ยวนี้”
เจียงฉิงเซิงตอนเช้าไม่ค่อยหิว คิดอยู่นานก็พูดว่า “เอาขนมจีบกุ้งชามนึงแล้วกัน”
“ได้เลย นั่งรอแป๊บนะ เดี๋ยวมา”
จางจืออวี่กินข้าวเช้าไปพลางถามไปว่า “ที่รัก วันนี้มีแผนอะไรเหรอ ถึงตื่นแต่เช้า”
เจียงฉิงเซิงกำลังพิมพ์แชทในมือถือไปพลาง ใบหน้ามีรอยยิ้ม
ได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้น “นัดเพื่อนไปกินข้าวด้วยกันค่ะ แม่มีอะไรหรือเปล่า”
“เปล่า แค่เห็นหนูดูมีความสุขดี”
ป้าฉินยกขนมจีบกุ้งมาไว้บนโต๊ะ แล้วกำชับว่า “เซิงเซิงกินช้าๆ นะ ยังร้อนอยู่”
เจียงฉิงเซิงยังมัวแต่จดจ่อกับมือถือ พอได้สติก็พูดว่า “ขอบคุณป้าฉินค่ะ”
ผลของการกินข้าวไปเล่นมือถือไปก็คือสำลัก แล้วน้ำซุปก็หกเลอะเสื้อ
ป้าฉินวุ่นวายหยิบทิชชู่มาเช็ดให้ “ตายแล้ว บอกให้กินช้าๆ ไงล่ะ”
มือถือวางคว่ำอยู่บนโต๊ะ เจียงฉิงเซิงลุกขึ้น “หนูไปเปลี่ยนเสื้อก่อนนะคะ”
ระหว่างที่เปลี่ยนเสื้อ มือถือเธอดังขึ้น
จางจืออวี่โน้มตัวไปดู บนหน้าจอมีหัวใจสีชมพูกระพริบอยู่
เสียงเรียกยังดังอยู่ พอเจียงฉิงเซิงเปลี่ยนเสื้อเสร็จกลับมา