หรงเหอหลี่
ทุกคนบนโต๊ะต่างสังเกตสีหน้าของเฉินหวยอวี่เป็นหลัก
ยกเว้นตัวละครหลักสองคนและเจียงฉิงเซิง
เจียงฉิงเซิงเอ่ยปากชวนทุกคนกินให้มากขึ้น และยังคอยตักอาหารให้เอลล่าอย่างใส่ใจ
มีซุปไก่ต้มยำเก๋ออยู่อย่างหนึ่ง ที่เฉินหวยอวี่จำได้ว่าเป็นเมนูที่เจียงฉิงเซิงชอบมาก
โต๊ะหมุนถูกหมุนไป และหยุดอยู่ตรงหน้าของเจียงฉิงเซิงอย่างแม่นยำ
ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองปฏิสัมพันธ์ของสองคนนี้
เฉินหวยอวี่ยิ้มบาง ๆ มองไปที่เจียงฉิงเซิง “กินให้มากขึ้นนะ”
เจียงฉิงเซิงไม่ตอบสนอง ไม่แม้แต่จะมองเขา
ตอนที่เฉินหวยอวี่ยื่นมือหมุนโต๊ะ กำไลหินหนานหงที่ข้อมือของเขาส่องแสงบริสุทธิ์ภายใต้แสงไฟ
สีสันอิ่มตัวมาก
ผู้สนับสนุนคนหนึ่งที่รู้จักของดีอดชื่นชมไม่ได้ “ของดีที่หายากแบบนี้ มีเงินก็หาซื้อไม่ได้นะ”
“คุณเฉินชอบของประณีตแบบนี้ด้วยเหรอ?”
เฉินหวยอวี่หัวเราะเบา ๆ แล้วให้คำตอบที่ทำให้ทุกคนตกใจ
“ของที่แฟนเก่าทิ้งไว้ ให้คิดถึงคน”
ตะเกียบในมือของเจียงฉิงเซิงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลับมาเป็นปกติ
ครั้งนี้เธอหันหน้ามอง เขม้นมองกำไลหินหนานหงในมือของเฉินหวยอวี่ แล้วหัวเราะเยาะ
“กำไลที่คุณเฉินใส่พอดีมือขนาดนี้ คุณคิดว่าแฟนเก่าของคุณจะใส่ได้พอดีเหรอ ไม่แปลกใจเลยที่เลิกกัน”
บรรยากาศตึงเครียด
วินาทีที่เฉินหวยอวี่เงยหน้าขึ้น ทุกคนที่กำลังดูเกมพร้อมกันก้มหน้าลงอย่างพร้อมเพรียง
หลังอาหารเย็นจบลง ทุกคนแยกย้ายกันกลับ