หลังจากลงเรือข้ามฟากกลับมาใกล้โรงแรม เฉินหวยอวี่และเจียงฉิงเซิงก็พบเด็กสาวคนหนึ่งกำลังร้องไห้เสียงดังลั่น
เส้นทางเล็กๆ สายนี้ที่กลับไปโรงแรมมีนักท่องเที่ยวผ่านไปมาน้อย แม้เสียงร้องไห้ของเด็กสาวจะกังวานขนาดไหนก็ไม่มีใครสนใจ
เจียงฉิงเซิงกับเฉินหวยอวี่เห็นดังนั้นก็รีบเดินเข้าไปหา
เด็กสาวร้องไห้โฮเสียงดัง เหงื่อและน้ำตาบนใบหน้าเปื้อนไปหมด หน้าม้าชุ่มเหงื่อแนบติดกับหน้าผาก
ท่าทางดูตลกดี แต่สีหน้าที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจกลับทำให้ใครเห็นก็เกิดความสงสารขึ้นมาทันที
การปลอบเด็กสาวที่ดูเหมือนอายุสี่หรือห้าขวบไม่ใช่เรื่องที่เฉินหวยอวี่ถนัดเลย
เจียงฉิงเซิงเป็นครั้งแรกที่เห็นท่าทางจนแต้มไม่ขึ้นของเฉินหวยอวี่
ภารกิจอันหนักหน่วงนี้จึงตกเป็นของเจียงฉิงเซิงแต่เพียงผู้เดียว
เธอหยิบทิชชู่ออกจากกระเป๋า ย่อตัวลงนั่ง เบาๆ เช็ดน้ำตาให้เด็กสาว
"หนูน้อย คนหายผู้ปกครองหรือเปล่าจ๊ะ?"
เด็กสาวสะอึกสะอื้นเป็นระยะๆ "เปล่าค่ะพี่สาว หนูหนีออกจากบ้านมา"
??
เจียงฉิงเซิงกับเฉินหวยอวี่สบตากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจและความสงสัย
นิ่งไปสองสามวินาที เจียงฉิงเซิงก็ถามต่อ
"เอ่อ...หนูน้อย แล้วทำไมตอนนี้ถึงร้องไห้ล่ะ ระหว่างทางที่หนีออกจากบ้านเจอปัญหาอะไรรึเปล่า?"
เสียงร้องไห้ของเด็กสาวหยุดลงแล้ว
เธอมองเจียงฉิงเซิงตาแป๋ว แล้วก็อุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ "พี่สาวสวยจังเลย"
เจียงฉิงเซิง: "ขอบใจจ้ะ หนูก็สวยเหมือนกัน"
เฉินหวยอวี่เงยหน้าขึ้น นิ่งงันไป
เขาเงียบไปนานมาก รู้สึกเหมือนตามความคิดของสองคนนี้ไม่ทันเลยทีเดียว