เจียงฉิงเซิงเคยเห็นประโยคหนึ่งระหว่างค้นหาทริปท่องเที่ยว:
"ช่วง 20 นาทีหลังจากพระอาทิตย์ตกดิน ช่วงที่มุมกับเส้นขอบฟ้าอยู่ระหว่าง -4° ถึง -6° เรียกว่าช่วงเวลาบลูอาเวอร์"
บนเกาะแห่งนี้ในตอนนี้มีความโดดเดี่ยวอ้างว้างที่เงียบงันมานาน
สีครามกับแสงสุดท้ายของพระอาทิตย์ตกสานผสานกัน ท้องทะเลบรรจบกับฟากฟ้า เป็นการหลอมรวมของความอ่อนโยนและความงดงาม
เฉินหวยอวี่จูงมือเธอ พวกเขาเดินเล่นไปตามสายลมทะเลอย่างผ่อนคลาย
นี่คือความโรแมนติกที่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร
ระหว่างทาง มีคู่รักคู่หนึ่งเดินผ่านมา ผู้หญิงจูงแขนแฟนหนุ่มพูดอย่างออกรส:
"ที่รัก เธอดูหนังเรื่องนั้นหรือเปล่า 'เธอที่หายไป' สามีพาภรรยาไปดำน้ำดูดวงดาวใต้ทะเลแล้วจับเธอขังไว้ที่นั่น"
หนุ่มน้อยสัญชาตญาณเอาตัวรอดสูงรีบโต้กลับ: "ที่รัก อย่าเอามาเทียบกับความจริงสิ ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก!"
"ทรัพย์สินทั้งหมดที่มีทั้งตัวฉันยังไม่พอจะไปดูดวงดาวใต้ทะเลสักครั้งเลย"
พูดจบ ทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักวิ่งหนีไปไกล
เจียงฉิงเซิงกับเฉินหวยอวี่ได้ยินจนจบไม่ตกแม้แต่คำเดียว
เจียงฉิงเซิงขำ ก็เลียนแบบน้ำเสียงผู้หญิงคนนั้นถามเฉินหวยอวี่: "ที่รัก เธอจะไม่ทิ้งฉันไว้ที่นั่นใช่ไหม?"
เฉินหวยอวี่รู้ทัน หัวเราะเบา ๆ: "ฉันดูเป็นคนอันตรายขนาดนั้นหรือไง?"
"ยังไงก็ดูไม่ปลอดภัย..."
เจียงฉิงเซิงพึมพำเบา ๆ กำลังจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกเฉินหวยอวี่คว้าตัวไว้ได้อย่างรวดเร็ว
สายตาของเขาแฝงความหยอกเย้า: "เมื่อกี้เธอพูดว่าอะไรนะ?"