หลังอาหารเย็น เฉิงซือเหยียนแวะมาที่บ้านตระกูลเจียง และพาเจียงฉิงเซิงออกไปเดินเล่นคลายอารมณ์
บาร์ดนตรีเบา ๆ
มุมเงียบสงบมุมหนึ่ง มีค็อกเทลสูตรพิเศษสองแก้ว
นักร้องประจำบนเวทีกำลังดีดกีตาร์และร้องเพลงพื้นบ้านที่ยืดยาวและผ่อนคลาย ทำให้ความคิดของผู้คนยาวตามและจิตใจสงบลงไม่น้อย
เฉิงซือเหยียนเขย่าน้ำแข็งในแก้วของเธอ
ของเหลวสีมิ้นต์บลูกระทบกับน้ำแข็งใส เป็นประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟที่สลัว
เธอพูดว่า "เป็นไงบ้าง คุณหนูใหญ่เจียง ยังกังวลเรื่องไปเรียนต่อต่างประเทศอยู่อีกเหรอ"
เจียงฉิงเซิงพูด "กำลังคิดว่าจะไปตอนปีสี่หรือหลังเรียนจบปีสี่ดี"
เฉิงซือเหยียนยกแก้วขึ้นจิบ ปากแดงสด ดวงตาสวยของเธอฉายแววประหลาดใจเล็กน้อย
"ฉันนึกว่าเธอกำลังลังเลว่าจะไปต่างประเทศดีหรือเปล่า ที่แท้เธอกำลังคิดอยู่แค่ว่าจะไปตอนไหน"
เจียงฉิงเซิงยกแก้วขึ้นชนกับเธอเบา ๆ ดวงตาคมเป็นประกาย
"ต้องไปสิ ฉันต้องรับผิดชอบชีวิตของตัวเอง"
เฉิงซือเหยียนปรบมือเห็นด้วย แล้วถามต่อ "เอ๊ะ แล้วแฟนเธอล่ะ"
"ยังไม่ได้บอกเขา"
"ไม่ใช่แล้ว!" เฉิงซือเหยียนอุทาน "ถ้าเธอตัดสินใจได้แล้วก็รีบบอกเขาเถอะ"
เจียงฉิงเซิงพยักหน้า "รู้แล้ว"
ระหว่างนั้นมีผู้ชายมาชวนคุย
เจียงฉิงเซิงปฏิเสธอย่างเย็นชา "ฉันมีแฟนแล้ว"
ส่วนเฉิงซือเหยียนจ้องพวกเขาสองสามวินาที แล้วส่ายหัว "เธอไม่ตรงตามเกณฑ์ความงามของฉัน ขอโทษนะ"
เจียงฉิงเซิงกลั้นหัวเราะไว้ จนกระทั่งคนนั้นเดินไปไกลแล้วจึงบ่นเงียบ ๆ