เจียงฉิงเซิงไม่คิดว่าคนที่มารับที่หน้ามหาวิทยาลัยเวินพร้อมกับลุงเฉินคนขับรถ จะมีเจียงอวี๋ไป๋ด้วย
เพราะเป็นช่วงปิดเทอมฤดูร้อน มีผู้ปกครองของเพื่อนนักเรียนหลายคนขับรถมารับลูกของตัวเอง
ทางมหาวิทยาลัยได้ออกคำสั่งพิเศษถึงฝ่ายรักษาความปลอดภัย ห้ามรถจากนอกมหาวิทยาลัยเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัย
ส่งผลให้การจราจรแถวนั้นช่วงนี้ค่อนข้างวุ่นวาย
ลุงเฉินลงจากรถกำลังช่วยเจียงฉิงเซิงขนสัมภาระ
พอทั้งคู่กลับขึ้นรถอีกครั้ง เจียงฉิงเซิงมองเจียงอวี๋ไป๋ที่นั่งอยู่เบาะหลัง กอดคอมพิวเตอร์ทำงานอยู่
เธอกลอกตาอย่างช่วยไม่ได้
คำเหน็บแนมของเจียงฉิงเซิงมาช้าแต่ก็ยังมา:
"ไม่รู้ว่าบางคนมาทำหน้าที่อะไร ขนของก็ไม่ขนสักชิ้น มาอย่างกับไม่ได้มา"
เจียงอวี๋ไป๋ปิดคอมพิวเตอร์ สวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้: "คิดว่าฉันอยากมาหรือไง พี่ชายฉันก็มีงานยุ่งจะตายอยู่นะ"
"แล้วมาทำไมล่ะ"
"พ่อกับแม่ให้ฉันมาไง จักรพรรดิกับจักรพรรดินีมีพระบรมราชโองการแล้ว ฉันจะกล้าปฏิเสธได้ยังไง"
เจียงฉิงเซิงรัดเข็มขัดนิรภัย แล้วหันไปถลึงตาใส่อีกครั้ง พร้อมพูดเหน็บ: "แกดูเหมือนขันทีชัดๆ นั่นแหละ"
เจียงอวี๋ไป๋: "อย่ามาโจมตีตัวตนกันนะเจียงฉิงเซิง ระวังฉันจะไปฟ้องพ่อ!"
ลุงเฉินคอยมองถนนหน้ามหาวิทยาลัยที่ติดขัด พลางแซวสองพี่น้อง:
"พวกแกสองคนเป็นคู่ปรับกันจริงๆ ทะเลาะกันตั้งแต่เด็กจนโต ยังไม่เบื่ออีกเหรอ?"
"ไม่มีวันเบื่อหรอกลุงเฉิน" เจียงอวี๋ไป๋ตอบเป็นคนแรก "ฉันคงไปติดหนี้เธอมาจากชาติก่อน ชาตินี้เลยต้องมาใช้หนี้ให้เธอ ถึงได้ถูกเธอข่มเหงแบบนี้"