เสียงฝนตกไม่เป็นระเบียบ ภายในบ้านตระกูลเฉินก็ไม่สงบสุขเช่นกัน
ตั้งแต่เฉินหวยอวี่ก้าวเข้าไปในห้องหนังสือ ถึงแม้ฉนวนกันเสียงจะดีแค่ไหน ก็ยังได้ยินเสียงด่าทออย่างโกรธเกรี้ยวของเฉินโย่วเหนียนเล็ดลอดออกมา
ตามมาด้วยเสียงของหนักกระแทกพื้น
จากนั้นไม่นาน ประตูห้องหนังสือก็เปิดออก
สีหน้าของพ่อบ้านตึงเครียดอย่างที่ไม่ค่อยเป็น นอกให้คนอื่นช่วยกันหามเฉินโย่วเหนียนออกไป รถพยาบาลกำลังจะมาถึง
การประชุมครอบครัวครั้งนี้ เฉินโย่วเหนียนตั้งใจจะมาปรึกษากับผู้เฒ่าเฉินเรื่องแต่งดาราสาวเข้าบ้าน
ท้องแก่แล้ว เด็กต้องการนามสกุลที่ถูกต้อง
ผู้เฒ่าเฉินไม่อยากยุ่งเรื่องสกปรก จึงเรียกเฉินหวยอวี่มาให้เป็นคนตัดสินใจ
พ่อลูกเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาแต่กำเนิด พอเจอหน้าก็ทะเลาะกันไม่รู้จบ
เฉินโย่วเหนียนโกรธจนสลบ เฉินหวยอวี่มองดูเย็นชา ท่าทางไม่แยแสราวกับกำลังพิจารณาคนแปลกหน้า
จนกระทั่งเฉินโย่วเหนียนถูกหามขึ้นรถพยาบาล ผู้เฒ่าเฉินที่ยืนถือไม้เท้าสีหน้าจริงจังก็เอ่ยขึ้นในที่สุด
"เสี่ยวอวี่ ไปส่งพ่อที่โรงพยาบาลด้วย"
เฉินหวยอวี่หัวเราะเยาะเย้ย ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน
"แค่ไม่กี่ประโยคก็โกรธจนสลบ ร่างกายอ่อนแอขนาดนี้ จะแน่ใจได้ยังไงว่าเด็กในท้องของเมียน้อยแก่คนนั้นเป็นของเขา"
ไม้เท้าของผู้เฒ่าเฉินกระแทกพื้นอย่างแรงจนเกิดเสียง "พูดน้อยๆ หน่อย ไปเร็วเข้า"
เห็นเขาขึ้นรถไป เฉินฮ่าวที่เพิ่งได้ชมละครดีๆ ไปหยกๆ ก็มีรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แล่นผ่านใบหน้า
ไม่ดูสถานที่ ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง เรื่องแบบนี้ เฉินฮ่าวสืบทอดยีนของแม่มาได้อย่างสมบูรณ์แบบจริงๆ
ต่อหน้าผู้เฒ่าเฉิน เขาทำเป็นพูดอย่างรู้จักโต้ตอบ "พี่อวี่ในฐานะผู้น้อย จะพูดจาแบบนั้นกับลุงใหญ่ได้ยังไงกัน"