เมื่อเฝิงลั่วอวี้กลับมาถึงหอพัก เจียงฉิงเซิงอยู่ที่นั่นแล้ว
เธอถือถุงขนมหวานใบใหญ่ ยิ้มแย้มเรียก:
“เซิงเซิง มาเร็ว ฉันซื้อของอร่อยๆ มาให้เยอะแยะเลย”
เจียงฉิงเซิงหันไปตามเสียง เห็นขนมหวานถุงใหญ่ขนาดนั้นก็อดแปลกใจไม่ได้:
“ให้ฉันเหรอ? ทำไมเยอะขนาดนี้ ลั่วอวี้ วันนี้เธอถูกรางวัลใหญ่เหรอ?”
หลิ่วถังที่อยู่ในหอพักด้วยเห็นดังนั้นก็ทำเป็นโกรธ “แล้วทำไมไม่ให้ฉันล่ะ ลั่วอวี้ลำเอียง!”
เฝิงลั่วอวี้หัวเราะ “กินด้วยกันทุกคนสิ เออ แล้วอินอินล่ะ?”
“เธอน่ะเหรอ ไปหาพี่หนุ่มต่างมหา’ลัยของเธอแล้วไงล่ะ”
เฝิงลั่วอวี้พยักหน้า “งั้นเรากินกันก่อนเถอะ”
-
หลังจากพบเฉินหวยอวี่ วันรุ่งขึ้นเจียงฉิงเซิงตื่นมาก็เป็นหวัด
เจ็บคอจนพูดไม่ค่อยออก คงจะอักเสบหนัก
หลังเลิกเรียน เฝิงลั่วอวี้เป็นคนพาเธอไปโรงพยาบาล
พอถึงโรงพยาบาล หน้าของเจียงฉิงเซิงแดงจัดทั้งคนดูเพลียๆ
เฝิงลั่วอวี้ยื่นมือไปแตะหน้าผากเธอ ร้อนมาก
เธอตกใจ “ทำไมร้อนขนาดนี้ ไข้ขึ้นแน่ๆ เลย”
ช่วงอากาศเย็นแบบนี้ ไข้หวัดกำลังระบาด โรงพยาบาลคนแน่นไปหมด
เสียงไอและเสียงเด็กร้องไห้ดังไม่ขาดหู
เจียงฉิงเซิงรีบเร่งให้เฝิงลั่วอวี้ใส่หน้ากากอนามัยให้เรียบร้อย
การลงทะเบียนและต่อคิวนานมาก พอถึงหมอก็ตรวจคร่าวๆ ไม่กี่นาที ก็ถูกสั่งให้ไปเจาะเลือดแล้วก็ให้น้ำเกลือ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฝิงลั่วอวี้ไปรับผลตรวจเลือด ต้องเอาไปให้หมอดูอีกครั้ง
เจียงฉิงเซิงตัวร้อนมากขึ้นจนเริ่มมึนๆ
เฝิงลั่วอวี้สงสารเธอ เลยให้เธอนั่งรอที่ชั้นเจาะเลือดก่อน