บนโต๊ะอาหารของตระกูลเจียง เจียงฉิงเซิงเอ่ยปากบอกความตั้งใจว่าอยากไปประเทศวายตั้งแต่ปีสี่
ทุกคนบนโต๊ะต่างมีสีหน้าแปลกใจปรากฏขึ้นพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว
จางจืออวี่ถามขึ้นว่า "ทำไมคิดจะไปก่อนล่ะ ก่อนหน้านี้ไม่บอกว่าเรียนจบปีสี่แล้วค่อยไปหรือไง?"
เจียงอวี๋ไป๋ถามต่อ "เอ๊ะ งั้นแฟนหนุ่มในประเทศของเธอจะทำยังไง รักข้ามประเทศเหรอ?"
เจียงเหยี่ยนจือชำเลืองมองเขาอย่างหงุดหงิด "ปากดีนักนะแก เรื่องอะไรไม่พูดกลับพูดเรื่องนี้ เซิงเซิง พ่อสนับสนุนลูก เราเด็กอยู่ เรื่องเรียนเรื่องงานสำคัญกว่า อย่าไปสนใจพวกผู้ชายห่วยๆ นั่นเลย"
——"ฉันเลิกกับเขาแล้ว วันนี้เอง"
เจียงฉิงเซิงนิ่งสงบมาตลอด ราวกับกำลังประกาศข่าวที่ไม่เจ็บปวด ไม่มีค่าควรแก่การเอ่ยถึง
อากาศดูเหมือนจะแข็งค้าง นิ่งเงียบไปถึงสามวินาทีเต็ม
เหมือนทุกคนกำลังย่อยข่าวกะทันหันนี้
แววตาของจางจืออวี่เต็มไปด้วยความกังวล เธอมองลูกสาวด้วยความเป็นห่วง อยากเอ่ยคำปลอบโยนแต่ก็ไม่รู้จะใช้วิธีใดถึงจะสุภาพและเหมาะสมพอ
"เซิงเซิง... ทำไมจู่ๆ ถึง..."
ในมุมมองของเจียงอวี๋ไป๋ ผู้เป็นพ่ออย่างเจียงเหยี่ยนจือแทบกลั้นรอยยิ้มที่มุมปากไว้ไม่อยู่
เขาตกตะลึง
ไม่ใช่สิ? เสื้อกันหนาวตัวน้อยของตัวเองเพิ่งอกหัก เขาดีใจอะไรขนาดนั้นเนี่ย?!
ผลปรากฏว่าอีกวินาทีถัดมา เจียงเหยี่ยนจือก็เอ่ยปาก
"เลิกดีแล้ว! ผู้ชายที่แม้แต่จะมาหาพวกเราสักครั้งยังอิดออดไม่เต็มใจ ฟังดูก็รู้ว่าไม่น่าไว้ใจ เซิงเซิง อย่าเสียใจกับผู้ชายห่วยๆ คนนั้นเลย ไม่คุ้ม!"