ค่ำคืนนั้นเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เจียงฉิงเซิงเมา เพราะเป็นวันเลิกรา
ปกติเธอดื่มได้มาก แต่กลับตั้งใจปล่อยให้ตัวเองเมาในวันนี้
ถึงจะเรียกว่าเมา แต่ก็เป็นเพียงอาการมึนหัวสมองยังพอมีความรู้สึกตัวอยู่บ้าง
เฉิงซือเหยียนกับหลินฉีเข้ามาพยุงเธอ แล้วพูดอย่างร้อนรนว่าไม่ให้ดื่มอีกแล้ว ควรกลับบ้านได้แล้ว
ทั้งสามคนต่างก็ดื่มเหล้ากันมา จึงทำได้เพียงรอพนักงานขับรถรับจ้างมาที่ลานจอดรถ
กลางคืนลมแรง แสงจันทร์ขาวโพลนราวกับผ้าขาวบาง ทอแสงปะปนไปกับแสงไฟถนนโดยรอบ
เมืองนี้ยังคงสว่างไสว ไม่ได้มืดมนลงเพราะความเศร้าของใครคนใด
เจียงฉิงเซิงจ้องมองดาวประปรายบนท้องฟ้าอย่างเหม่อลอย
เธอดื่มเหล้า แล้วก็มาโดนลมหนาว
แอลกอฮอล์ขึ้นสมอง แสบร้อนลำคอ แต่เธอกลับตื่นขึ้นมาอย่างกระจ่างแจ้ง
ความฝันที่สะสมมาตั้งแต่วัยเยาว์ เปรียบเสมือนฟองสบู่สีสันสดใสใต้แสงแดด
มองดูแล้วช่างสวยงาม แต่ความจริงแล้ว พอโดนแตะเพียงนิดเดียวก็แตกสลาย
วกวนมาถึงจุดนี้ ดูเหมือนจะถึงหน้าผาสูงชันแล้ว
เธอไม่อาจเดินหน้าต่อไปได้อีก
หากดื้อรั้นจะเดินต่อไป คงต้องพบจุดจบอันแหลกสลายอย่างเจ็บปวด
สู้หันหลังกลับดีกว่า
ในวินาทีที่ตัดสินใจถอนตัวออกมา เธอถึงได้ยอมรับความจริงอย่างแท้จริงและสงบใจได้ว่า บางทีเธออาจไม่เคยถูกใครรักอย่างดีเลย
-
พนักงานขับรถรับจ้างเป็นคนช่างพูดมากเป็นพิเศษ เขามองหลินฉีที่นั่งอยู่เบาะหน้า ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย
เขาพูดว่า "หนุ่มน้อย สองสาวสวยข้างหลังนี่เป็นอะไรกับนายเหรอ?"
หลินฉี: "เป็นย่าทวดของผมเลย เป็นญาติที่ใกล้ชิดที่สุดเท่าที่จะใกล้ชิดได้อีกแล้ว"
พนักงานขับรถ: "มันรุ่นเหลื่อมกันไปหน่อยไม่ใช่เหรอ?"