1 มกราคม 12 เป็นวันเกิดของเจียงฉิงเซิง
เจียงฉิงเซิงเกิดในฤดูหนาว
ก่อนที่เธอจะเกิดไม่กี่วัน ทั่วเวินเฉิงก็มีหิมะตกหนักอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน พื้นขาวโพลนไปด้วยหิมะหนาเป็นชั้นใหญ่
แต่ในเช้าที่เธอลืมตาดูโลก ดวงอาทิตย์ที่หายไปหลายวันกลับโผล่พ้นออกมา
พร้อมกับเสียงร้องไห้ของทารกน้อย แสงตะวันในฤดูหนาวที่อบอุ่นราวกับแผ่นทองคำเปลวสาดส่อง ราวกับวันใหม่ของชีวิตถูกเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
ดังนั้น ในชื่อของเธอจึงมีคำว่า “ชิง” ที่แปลว่าท้องฟ้าแจ่มใส
ความหมายที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้นคือ พ่อแม่ของเจียงฉิงเซิงหวังให้ชีวิตของเธอสดใสเหมือนท้องฟ้าแจ่มใสตลอดไป
ในช่วงวันที่เธอชอบเฉินหวยอวี่ เธอเคยถอนหายใจหลายครั้งที่พ่อแม่ตั้งชื่อให้เธอได้ดีขนาดนี้
สายฝนแม่น้ำหวย ฟ้าหลังฝนและเมฆหมอก”
ต่อมาเธอยิ้มและพูดประชดตัวเองกับเฉิงซือเหยียน: “ในปีที่ไร้เดียงสาที่สุด ฉันเคยหลอกตัวเองว่าชื่อของฉันกับชื่อของเขาช่างเข้ากันเหลือเกิน”
เฉิงซือเหยียนชูนิ้วโป้งให้เธออย่างประชดประชัน
“เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ...”
วันเกิดจะฉลองยังไง ทุกคนในครอบครัวถามความเห็นของเจียงฉิงเซิง
ตระกูลเจียงนอกจากเจียงอวี๋ไป๋แล้ว ทุกคนล้วนเป็นคนที่มีพิธีรีตอง
แต่คนที่เสนอความเห็นก่อนเป็นคนแรก กลับกลายเป็นคนที่ไร้พิธีรีตองที่สุด
เจียงอวี๋ไป๋พูดว่า: “มีอะไรน่าเฉลิมฉลอง วันเกิดนอกจากจะเตือนว่าเธอแก่ขึ้นอีกปีแล้ว ก็ไม่มีความหมายอะไรเลย ให้ป้าที่บ้านทำเส้นอายุยืนให้เธอทานสักชามก็พอแล้ว”
ยังคงเป็นน้ำเสียงที่ชวนให้อยากตีเหมือนเดิม ยังคงเป็นรอยยิ้มที่ดูเล่นๆ เหมือนเดิม