เจียงฉิงเซิงจัดนิทรรศการศิลปะครั้งนี้ที่เวินเฉิงขึ้นภายใต้ชื่อ [คำทำนายดีที่สุดในชีวิต]
เอลล่า ตัวแทนด้านศิลปะ เพิ่งจะมาคุยกับเธอเกี่ยวกับรายละเอียดต่างๆ ของนิทรรศการอยู่ไม่นาน และเคยถามเธอเกี่ยวกับการกำหนดธีมว่า:
“เอคโค่ เธอมีผลงานภาพวาดที่โด่งดังมากชื่อ 《ฉลากคำทำนายที่เลวร้ายที่สุด》 แต่ทำไมนิทรรศการของเธอถึงชื่อคำทำนายที่ดีที่สุดล่ะ?”
คืนนั้นเป็นเวลาใกล้เที่ยงคืน พวกเธอนัดเจอกันที่ร้านเหล้าเล็กๆ แห่งหนึ่ง ในบรรยากาศที่ผ่อนคลาย คุยกันไปพลางวางแผนนิทรรศการครั้งนี้ไปพลาง
เมื่อดื่มกันไปได้สักพัก ขนตาของเจียงฉิงเซิงก็ปรายลงมา ใต้แสงไฟสลัวทอดเงาเล็กๆ ลงบนใบหน้า
เสียงของเธอราวกับถูกแช่ในเหล้าสาเก เต็มไปด้วยเรื่องราวอันคลุมเครือ
——“เพราะว่า หลังจากฉลากคำทำนายที่เลวร้ายที่สุด เราก็จะได้พบกับคำทำนายที่ดีที่สุดในชีวิตในที่สุด”
วันที่เลือนลางได้ผ่านพ้นไปแล้ว เธอวิ่งตรงไปยังที่สว่างไสวของชีวิตเสมอมา
เมื่อกลับมาที่เวินเฉิงเพื่อวางแผนจัดนิทรรศการครั้งนี้ เจียงฉิงเซิงได้ไปหาอาจารย์หลิวจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยเวิน
เขามีสตูดิโอศิลปะแห่งหนึ่ง ซึ่งขึ้นชื่อว่ายากจะเข้าไปทำงานได้มาก และรับเฉพาะบัณฑิตที่เก่งๆ ของคณะศิลปกรรมศาสตร์มหาวิทยาลัยเวินเท่านั้น
ครั้งก่อนที่มหาวิทยาลัยเวินจัดนิทรรศการศิลปะ เจียงฉิงเซิงได้ร่วมงานกับพวกเขาอย่างแข็งขันจนสำเร็จลุล่วง
ตอนนี้ นิทรรศการครั้งแรกของเธอเมื่อกลับมายังบ้านเกิด เธอก็อยากจะมอบมันให้กับเพื่อนร่วมงานเก่าๆ เหล่านั้นเหมือนกัน
สตูดิโอของอาจารย์หลิวมีฝีมือระดับแนวหน้า การวาดผนังในแต่ละโซนของห้องโถงนิทรรศการล้วนเข้ากับผลงานในแต่ละช่วงของเจียงฉิงเซิงได้อย่างสมบูรณ์แบบ