ตอนเซิ่งอันเปิดประตู หลี่ซินรู้สึกว่าตัวเองใกล้ตายเต็มทีแล้ว
ผ่านไปตั้ง 6 ชั่วโมง
ไม่ได้กิน ไม่ได้ดื่ม ไม่ได้เข้าห้องน้ำ
โชคดีที่ไม่ได้ดื่มอะไรเข้าไป แถมร่างกายยังกลายเป็นโลหะ ไม่อย่างนั้นถ้าถูกแขวนไว้นาน 6 ชั่วโมงแบบนี้ เขาคงฉี่รดกางเกงไปแล้ว
ในห้องไม่มีใครอยู่เลยสักคน เซิ่งอันก็ไม่ตอบสนองเขาตลอดทั้งเวลา
สภาพจิตใจของหลี่ซินพังทลาย
เขารู้สึกว่าตัวเองตายไปแล้ว
ตอนเซิ่งอันเข้ามา หลี่ซินแขวนตัวนิ่งสนิท ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
— ราวกับศพ
ฮ่าวจิ้งเยี่ยกดเสียงต่ำ “อย่าบอกนะว่าตายแล้ว?”
เซิ่งอันทำหน้าเฉยชา “อ้อ งั้นก็ลากออกไปฝังเลย”
“เดี๋ยว...ก่อน...”
หลี่ซินเงยหน้าพรวด เบิกตากว้าง “ยังไม่ตาย ยังมีชีวิตอยู่” อย่าฝังผม
เซิ่งอันไม่แปลกใจแม้แต่น้อย
ถึงอย่างไรหมอนี่ก็เป็นผู้มีพลังพิเศษ แถมยังเป็นสายโลหะ จะตายง่ายขนาดนั้นได้ยังไง?
หลี่ซินกัดฟันกรอด “พวกคุณเกินไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ประเทศอยากดึงตัวผมเข้าร่วมไม่ใช่หรือไง? ทำไมต้องทำกับผมแบบนี้?!”
เขาไม่เข้าใจเลย
เซิ่งอันแก้ให้ “นั่นเรียกว่ารวบรวม ไม่ใช่ดึงตัวเข้าร่วม”
รวบรวมกับดึงตัวเข้าร่วมมีความหมายต่างกันโดยสิ้นเชิง
เครื่องจักรของรัฐไม่ได้กลัวพวกนอกรีตที่ใคร ๆ เรียกกัน เซิ่งอันตั้งใจมาตลอดว่าจะรวบรวมพวกเขาเข้ามา ไม่ใช่ไปชักชวนพวกเขา
หลี่ซินขบกราม
แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
เซิ่งอันถาม “ไม่อยากลงมาแล้วหรือไง?”
หลี่ซิน “...”
อย่างที่เขาว่ากัน รู้จักกาลเทศะย่อมเป็นยอดคน เขาจึงอ้าปากพูด “พี่เซิ่ง ผมผิดไปแล้ว”
ทั้งหิวทั้งกระหาย เขาแทบจะคลั่งอยู่แล้ว
เซิ่งอันพอใจอยู่บ้าง จึงพยักหน้า “ได้ ลงมาเถอะ”
หลี่ซินตกใจ “ให้ผมลงมาเลยเหรอ? ไม่เอาเบาะมารองให้หรือไง?”