เที่ยงคืน
หลี่ซินเรียนมาตลอดบ่ายจนมึนหัวตาลาย ถึงขั้นคลื่นไส้พะอืดพะอม
ก็เขามันเด็กห่วยวิชาการนี่นา!
สมัยเรียน เขามักแอบอู้ในห้องเรียน แต่ตอนนั้นมีนักเรียนเยอะ ต่อให้เผลอวอกแวกหรือนอนหลับบ้างเป็นครั้งคราว ครูก็ไม่ทันสังเกต เพราะเขากลืนหายไปกับฝูงคน
แต่ตอนนี้ มีสายตานับสิบคู่จับจ้องเขาอยู่!
เมื่อก่อนครูสุ่มเรียกนักเรียนตอบคำถาม นาน ๆ ทีถึงจะเรียกเขาสักครั้ง
แต่ตอนนี้ ทุกคำถามล้วนถามเขาคนเดียว!
เมื่อก่อนครูต้องคำนึงถึงจังหวะการเรียนของทั้งห้อง จึงสอนไม่เร็วมาก แค่ตั้งใจฟังก็พอจะเข้าใจคร่าว ๆ
แต่ตอนนี้ครูเร่งเวลา บังคับให้เขาจดจ่อเต็มที่และรับข้อมูลอย่างเข้มข้น
หลี่ซินแทบคลั่ง!
นี่มันไม่ใช่แค่หนักพอ ๆ กับการเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้ายแล้วหรือไง?
นี่มันน่ากลัวกว่าตั้งร้อยเท่าเลยต่างหาก!
ชีวิตระดับนรกชัด ๆ
ปู่กับย่าของเขาเป็นคนใจดีขนาดไหน โดยเฉพาะย่า ปกติเรียกเขาว่า “หลานรัก” “แก้วตาดวงใจ” ช่างเอ็นดูเขาเหลือเกิน
แต่ตอนนี้...
ตอนเริ่มเรียน ย่ายังอ่อนโยนอยู่เลย
ผ่านไปแค่ 10 นาที ก็กลายร่างเป็น “แม่มดเฒ่า” แล้วจู่โจมเขาอย่างน่าสะพรึง
เมื่อก่อน: ดูสิ หลานชายฉันดีแค่ไหน ทั้งเชื่อฟังทั้งกระฉับกระเฉง
ตอนนี้: สมองแกทำด้วยอะไร? ฉันพูดตั้งสามรอบแล้วยังจำไม่ได้! แกไม่ใช่หลานฉัน!
ส่วนปู่ของเขา...
ยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่
ในที่สุดหลี่ซินก็เข้าใจอย่างลึกซึ้งว่า ทำไมนักเรียนที่โรงเรียนของปู่ถึงตั้งฉายาให้ท่านว่า “หนึ่งในสี่เทพสายโกง”