พูดจบ เซิ่งอันก็ยกเท้าก้าวออกไป
ฉีหลิงอู๋เก็บปืน เดินเคียงข้างเซิ่งอัน ทั้งสองเดินไปพร้อมกัน
หลี่ซินกลืนน้ำลาย
เขามองเป้าก่อน แล้วส่ายหน้า “โหดเกินไปแล้ว ไม่คิดเลยว่าฝีมือปืนของเซิ่งอันจะดีขนาดนี้ แบบนี้จะเหลือทางรอดให้คนอื่นบ้างไหมเนี่ย?”
“เอ๊ะ?”
ตอนนั้นเอง หลี่ซินก็เพิ่งสังเกตว่า นอกจากรูตรงกลางเป้าแล้ว ยังมีรอยเป็นวงชัดเจนอยู่อีกวง...
รูปหัวใจ!
เป็นรูปที่ได้สัดส่วนเป๊ะมาก
หลี่ซินกระโดดขึ้นมา ด่าออกไปว่า “ให้ตายสิ หวานกันได้ทุกที่ทุกเวลาเลยนะ น่าหมั่นไส้ มีแฟนแล้วมันน่าภูมิใจนักหรือไง?”
เขาเดินไปสองสามก้าว ก่อนจะหยุดกึก
เดี๋ยวนะ
ยิงให้เป็นรูปหัวใจน่ะไม่ยาก ฉีหลิงอู๋มีฝีมือปืนแม่นขนาดนั้นอยู่แล้ว
แต่...
การยิงให้เป็นรูปหัวใจที่เป๊ะขนาดนี้ ไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ในการลองครั้งเดียว
ฝึกมาแล้วใช่ไหม?
พอนึกถึงท่าทีสงบนิ่งของเซิ่งอัน หลี่ซินก็กระตุกมุมปาก
—คู่รักคู่นี้เมื่อก่อนเล่นกันพิเรนทร์จริง ๆ
*
โรงอาหาร
ตอนนี้กลุ่มบีมีคนอยู่ไม่น้อย เซิ่งอันนั่งตรงกลาง ส่วนฉีหลิงอู๋ก็นั่งข้างเธอตามธรรมชาติ
เคอเจียเสวี่ยกับเจี่ยงอวี๋แย่งที่นั่งอีกฝั่งของเธอ สุดท้ายเจี่ยงอวี๋ก็ชนะไปอย่างฉิวเฉียด ได้นั่งข้างเซิ่งอัน ส่วนเคอเจียเสวี่ยจึงทำได้แค่บ่นกระปอดกระแปดแล้วไปนั่งข้างเจี่ยงอวี๋
ฝั่งตรงข้ามเว้นที่นั่งไว้หนึ่งที่
ที่นั่งนั้นเตรียมไว้ให้หลงเทียนอวี่
เจี่ยงอวี๋ขมวดคิ้ว “เขาคงไม่ยอมให้ความร่วมมือหรอกใช่ไหม? หมอนั่นหยิ่งจะตาย”
ฉีหลิงอู๋ไม่พูดอะไร แค่ขยับปืนที่วางอยู่ข้างตัว
หลี่ซินหดคอโดยสัญชาตญาณ
—ดีเลย ใช้กำลังบังคับให้หมอนั่นเชื่อฟัง
แต่เซิ่งอันกลับพูดว่า “คราวนี้ไม่ต้องใช้กำลังบังคับ เอาของอร่อยมาเสิร์ฟก็พอ”
เคอเจียเสวี่ยลังเล “น่าจะไม่ได้ผลหรอกมั้ง? พี่หลงเคยบอกว่าเขาไม่ยอมให้ของนอกกายพวกนี้ล่อลวง...”