เจี่ยงอวี๋สับสนสุดขีด จ้องมองเซิ่งอันอย่างงงงวย
เซิ่งอัน: "เวลาของเธอมีค่า เวลาของฉันมีค่ายิ่งกว่า เธอเสียเวลาไปแล้ว 12 นาที"
นางรู้สึกจนใจเล็กน้อย
ผู้หญิงคนนี้ไม่รู้หรือไงว่าวันสิ้นโลกจะมาในอีก 21 วัน
แล้วยังเสียเวลามาทะเลาะกันปากคำอีก?
ดูเศษสวะกระโดดโลดเต้นอยู่ข้างหน้าน่าสนุกนักหรือ?
เจี่ยงอวี๋ยังคงงงอยู่
เซิ่งอัน: "ยังไง? เธอไม่พอใจ? อยากจัดการเขาเลยทันทีหรือไง?"
นางคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้า: "เอาสิ เหตุการณ์พิเศษต้องใช้วิธีพิเศษ ก็ได้นะ แล้วก็——"
เจี่ยงอวี๋รีบพูดแทรก: "เดี๋ยว!"
นางส่ายหน้า: "ไม่ เขาจะตายง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้ ต้องให้เขามีชีวิตอยู่ถึง 21 วันหลัง"
ชาติก่อน ทุกคนล้วนพูดว่าการได้ตายก่อนวันสิ้นโลกคือเรื่องโชคดีที่สุด
นางไม่ยอมให้อวี๋ลี่เทียนและเฉินเจียวเจียวตายง่ายๆ แบบนี้หรอก!
ไม่อย่างนั้น ตื่นขึ้นมากลางดึกทีไร นึกถึงสิ่งที่ตัวเองถูกพวกเขาทรมาน แต่กลับล้างแค้นไม่ได้ นางคงแค้นจนแทบขาดใจ
ใบหน้าเซิ่งอันเต็มไปด้วยคำว่า: ไม่เข้าใจ แต่ก็เคารพ
นางโบกมือ: "ตามใจเธอ ขอแค่เธอให้ความร่วมมือกับประเทศชาติ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ ก็ตามใจเธอ"
น้ำเสียงแบบนี้ เรียกว่าประนีประนอมก็ว่าได้
อวี๋ลี่เทียนได้ยินแล้วงงไปหมด แต่เมื่อมือทั้งสองถูกกุญแจมือตำรวจนอกเครื่องแบบใส่ เขาถึงกับสะดุ้งตื่น——
คนพวกนี้ไม่ธรรมดา!
โดยเฉพาะผู้หญิงที่สั่งจับเขาเนี่ย
อวี๋ลี่เทียนดิ้นรน: "เดี๋ยวก่อน! พวกคุณทำอะไร? อาศัยอะไรจับฉัน?"
เซิ่งอันไม่พูดพล่าม ทำเป็นไม่ได้ยิน โบกมือ ตำรวจนอกเครื่องแบบสองคนลากตัวเขาออกไป เหมือนลากหมา(ที่ตายแล้ว)
ด้านนอก เสียงผู้หญิงร้องด้วยความตกใจดังขึ้น:
"ลี่เทียน! เป็นอะไรไป? ทำไมพวกคุณจับลี่เทียน!"
เจี่ยงอวี๋กัดฟัน: "เฉินเจียวเจียว!"
เสียงพูดจบลง ผู้หญิงคนหนึ่งพุ่งเข้ามา สวมกอดอวี๋ลี่เทียนที่อยู่หน้าประตู
นางหันขวับ: "เจี่ยงอวี๋! ทำไมเธอให้คนจับลี่เทียน เธอ——"
เซิ่งอันพูดแทรก: "โอ้ อีกคนหนึ่งด้วย"
นางสีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงไร้อารมณ์: "อวี๋ลี่เทียน เฉินเจียวเจียวเป็นคนให้เธอขโมยกำไลข้อมือใช่ไหม?"
อวี๋ลี่เทียนเพิ่งจะอ้าปาก เซิ่งอันก็เดินมาถึงตรงหน้า แล้วหักมือเขาอย่างแรง