ภาพตรงหน้าที่เกิดขึ้นนั้นนางเดาไว้ล่วงหน้าแล้ว
เซิ่งอันนิ่งสงบอย่างยิ่ง ใช้มือลูบหัวเจี่ยงอวี๋เบา ๆ แล้วยิ้มถาม "เสี่ยวอวี๋ เป็นอะไรไป?"
เจี่ยงอวี๋ตาทั้งสองข้างเต็มไปด้วยน้ำตา "พี่เซิ่ง หนูไม่อยากเรียนแล้ว..."
โคตรจะทรมาน
นี่มันลูกหลานสวรรค์อะไรกัน หนักกว่าตอนเรียนมหาวิทยาลัยในชาติก่อนอีกหรือเปล่า?
เซิ่งอันปลอบ "ลำบากแกหน่อยแล้วกัน ไม่มีทางเลือก ใครจะได้ให้มีแต่แกที่เข้าประตูมิตินั้นได้ล่ะ เรียนให้ดี ๆ นักวิชาการโจวและคนอื่น ๆ ตั้งเป้าไว้ว่าภายใน 15 วัน จะปั้นแกให้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการเพาะปลูก"
เจี่ยงอวี๋ "..."
แอบถอนหายใจอีกครั้ง ช่างเป็นกรรมจริง ๆ ที่ตัวเองก่อชนเอง!!
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เจี่ยงอวี๋ยุ่งกับการมีความรัก ได้ปริญญามาอย่างลวก ๆ แล้วก็เดินออกจากรั้วโรงเรียน
สาขาที่เรียนมาก็เหลวไหลสุด ๆ
แต่ตอนนี้ เหล่านักวิชาการผู้เชี่ยวชาญพยายามอย่างถึงที่สุดที่จะยัดเยียดความรู้ให้แกกลายเป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง
ภายในคืนเดียว แกต้องยัดอะไรเข้าไปในสมองเยอะแยะไปหมด
จนหน้ามืดตามัว
นี่มันไม่ใช่สิ่งที่ลูกหลานสวรรค์ควรได้รับ แต่มันคือชีวิตอันแสนโหดร้ายของนักเรียนขี้แพ้ชัด ๆ
เจี่ยงอวี๋กัดฟัน "ไม่ไหวแล้ว หนูทำไม่ได้ ไม่ใช่ว่าหนูไม่ให้ความร่วมมือ แต่เพราะ..."
หนูไม่เอาด้วยแล้ว!
ประเทศชาติจะทำอะไรหนูได้เล่า?
เซิ่งอันได้ยินก็ยังคงนิ่งสงบอย่างยิ่ง
นางค่อย ๆ ผุดรอยยิ้มออกมา แล้วเอ่ยเสียงเบา "คงไม่ได้หรอกจ้ะ"
เจี่ยงอวี๋เบิกตาโพลง ไม่เชื่อ "ทำไมล่ะ ยังไง ประเทศชาติจะบังคับให้หนูทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจได้ยังไง?!"
เซิ่งอัน "แน่นอนว่าไม่ได้"
รอยยิ้มของนางไม่เปลี่ยนไป "แต่ ประเทศชาติอาจไม่ส่งตัวอวี๋ลี่เทียนและเฉินเจียวเจียวให้แกแล้ว โอ้ พวกเขาเป็นพลเมืองของประเทศชาติ ประเทศชาติอาจเลี้ยงดูพวกเขา ให้พวกเขามีชีวิตรอดในวันสิ้นโลกก็ได้