11 นาฬิกา
หลงเทียนอวี่กับพวกเดินทางผ่านถนนอันชางและถนนหนานซาน มุ่งหน้าไปยังที่ตั้งของห้องเย็น
เสียงพูดคุยหัวเราะดังไม่ขาดสายภายในรถ
“วันนี้เราทิ้งสัญลักษณ์อะไรไว้ในห้องเย็นดีไหม?” จางคุนถูมือไปมา
เคอเจียเสวี่ยถามอย่างสงสัย “ทิ้งสัญลักษณ์ไว้ทำไม?”
จางคุนตอบ “ในการ์ตูนก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้น ของลึกลับหายไป แล้วทิ้งสัญลักษณ์พิเศษไว้... จากนั้นสัญลักษณ์นี้ก็จะกลายเป็นสิ่งต้องห้าม เป็นตัวแทนของความแข็งแกร่งที่ทำให้คนหวาดผวา”
พูดง่าย ๆ ก็คือ—ทำเท่
หลงเทียนอวี่คิดครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า
“ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องใส่ตัว รีบจัดการให้เสร็จแล้วไปเลยดีกว่า แต่มีสัญลักษณ์ของทีมภูตพรายไว้ก็ดี ทำเป็นตราประจำทีม ต่อไปพอถึงวันสิ้นโลกจะได้ใช้”
เคอเจียเสวี่ยพูดอย่างตื่นเต้น “พี่หลง ไหน ๆ ยังไงเราก็ต้องใช้สักวัน งั้นใช้คราวนี้เลยสิ ยังไงพวกนั้นก็จับเราไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ต้องกลัว!”
ดวงตาของจางคุนเป็นประกายวาววับเช่นกัน
หลงเทียนอวี่คิดครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้าเห็นด้วย “ได้ แล้วจะใช้สัญลักษณ์อะไรดี?”
“ทีมภูตพรายก็ต้องเกี่ยวกับผีสิ ต้องดูน่ากลัว สายฟ้าดีไหม?”
“นั่นมันของผู้มีพลังพิเศษธาตุสายฟ้า ฉันว่าใช้...”
……
พวกเขาเริ่มถกเถียงกันอย่างดุเดือดเรื่องตราประจำทีม
บนท้องฟ้าที่อยู่ไกลออกไป โดรนหลายลำบินมาจากหลายทิศทาง ไม่เพียงเล็งเป้าหมายไว้ แต่ยังรักษาระยะห่างคงที่และติดตามพวกเขาไปตลอด
ภายในรถอีกคัน
หลี่ซินฟังบทสนทนาของคนกลุ่มนั้น แล้วจู่ ๆ ก็เงียบไป
เจี่ยงอวี๋เข้าใจดีว่าตอนนี้หลี่ซินกำลังคิดอะไรอยู่ เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “ไม่รู้ไปเอาความมั่นใจมาจากไหน ยังมีเวลามาคุยกันว่าจะทิ้งสัญลักษณ์อะไรไว้อีก...”