หลี่ซิน: “??”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยกับซ่งหลินเวย์: “……”
แบบนี้...จะข่มหลี่ซินได้จริงเหรอ?
ทั้งสองเพิ่งคิดเช่นนั้นได้ไม่นาน หลี่ซินก็ระเบิดเสียงตะโกนขึ้นมาในวินาทีถัดไป “เธอนี่ร้ายกาจเกินไปแล้ว!!”
ผู้หญิงคนนี้จับจุดอ่อนเขาได้แม่นยำเหลือเกิน
เห็นได้ชัดว่าคำขู่นี้เล่นงานเขาเข้าอย่างจัง
รับมือกับคนป่วยโรคจูนิเบียวก็ต้องใช้วิธีแบบคนป่วยโรคจูนิเบียวเหมือนกัน แช่งให้ตายอย่างอนาถอะไรนั่นไม่เพียงดูไม่เข้าท่า หลี่ซินเองก็อาจไม่ใส่ใจด้วยซ้ำ
สำหรับ “ไอออนแมน” ผู้ใฝ่ฝันอยากเป็น “ซูเปอร์ฮีโร่” สิ่งที่ยอมรับไม่ได้ที่สุดคือการเสียหน้า
เซิ่งอันเอียงคอ สีหน้าสงบนิ่ง “จะเซ็นไหม?”
สีหน้าของหลี่ซินเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา เดี๋ยวซีดเดี๋ยวเขียว
สุดท้ายเขาก็กำหมัดแน่น กัดฟันเค้นออกมาคำหนึ่ง “เซ็น!”
ข้อตกลงเป็นอันตกลงกัน จัดทำสองฉบับ
หลี่ซินหยิบปากกาขึ้นมา กำลังจะเซ็นชื่อ จู่ ๆ ก็ขมวดคิ้ว มองเซิ่งอันอย่างคลางแคลง “เธอไม่ได้จงใจวางกับดักหลอกฉันใช่ไหม? เธอรู้อยู่ก่อนแล้วว่าฉันจะทำอุปกรณ์พัง?”
ฮ่าวจิ้งเยี่ย: ในที่สุดก็เดาถูกสักที
ซ่งหลินเวย์: สมองเด็กคนนี้ยังพอมีหวัง
เซิ่งอันกะพริบตาปริบ ๆ ทำหน้าไร้เดียงสา “จะเป็นไปได้ยังไง? อุปกรณ์พังเพราะนายทำเองไม่ใช่เหรอ? ฉันจะไปวางแผนเรื่องนี้ได้ยังไง นายคิดมากไปแล้ว”
“จริงเหรอ?”
“จริงสิ” เซิ่งอันแบมือ ทำหน้าไร้เดียงสา
หลี่ซินแค่นเสียง ยกคางขึ้น “ก็จริง ฉันไม่ใช่คนที่จะหลอกกันได้ง่าย ๆ หรอก”
พูดจบเขาก็เซ็นสัญญาขายตัวของตัวเองอย่างผึ่งผาย
เอ่อ ไม่ใช่สิ
สัญญาจ้างงานต่างหาก
เซิ่งอันเห็นดังนั้น มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย