“ดังนั้นข้าขอเตือนพวกเจ้า อย่าไม่รู้จักบุญคุณ ด้วยกำลังของพวกเจ้า ต่อให้พบธง ก็ไม่มีความสามารถพอจะรักษามันไว้ได้”
เหยียนเฉินจิ่นแคะหู พูดกับสือชูและพวกว่า “คนนี้เขาพูดพล่ามอะไรอยู่? พวกเจ้าฟังรู้เรื่องหรือไม่?”
สือชูส่ายหน้า “ฟังไม่รู้เรื่อง พวกเราไปเถอะ”
พูดจบ พวกเขาก็ไม่แม้แต่จะมองเฉิงจ้วงจ้วงอีก หันหลังเดินจากไป
เฉิงจ้วงจ้วงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง ไม่คิดว่าตนพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว พวกเขายังไม่เห็นแก่ความหวังดี
กว่าจะตั้งตัวได้ สือชูและพวกก็เดินไปไกลแล้ว เฉิงจ้วงจ้วงโกรธจนกระโดด ใบหน้าบิดเบี้ยว
“น่าชิงชัง ไอ้พวกสามัญชนต่ำต้อย ข้าผู้นี้ยินดีให้พวกเจ้าเข้าร่วมกลุ่ม ก็ถือว่าให้เกียรติพวกเจ้าแล้ว แต่พวกเจ้ากลับไม่เห็นค่าเลย!”
“ครั้งหน้าเจอพวกเขาอีก พวกเจ้าต้องช่วยข้าสั่งสอนพวกมันให้สาสม!”
เฉิงจ้วงจ้วงพูดจบ แต่ไม่มีใครตอบรับ
เด็กหนุ่มและเด็กสาวกลุ่มหนึ่งจ้องมองหลังของสือชูและพวกที่จากไปด้วยท่าทีครุ่นคิด
คนหนึ่งกล่าวว่า “ข้าขอเตือนท่านว่าอย่าไปหาเรื่องพวกเขาเลยดีกว่า พวกเขาล้วนทะลวงถึงขั้นบรรลุธรรมอริยะขั้นสิบ แม้จะไม่ใช่ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในผู้เข้าสอบรุ่นนี้ แต่ก็นับเป็นยอดฝีมือ หากเราต้องสู้กับพวกเขาจริง ๆ ไม่แน่ว่าจะสู้ได้”
คำพูดของเขาทำให้สีหน้าของเฉิงจ้วงจ้วงแย่ลงไปอีก
แน่นอนว่าเขารู้ว่าสือชูและพวกเก่งกาจ และเพราะเหตุนี้ เขาถึงไม่ถือสาที่สือชูข่มขู่ตนและไม่ช่วยเหลือยามตาย อีกทั้งยังลดตัวลงมา เชิญสือชูและพวกเข้าร่วมกลุ่มของเขา