อย่างไรเสียด้วยพลังของพวกเขา ก็ไม่มีทางผ่านการสอบประเมินรอบสองไปได้ ยังต้องหวาดหวั่นต่อไป ต้องคอยเผชิญภัยคุกคามถึงชีวิตที่พร้อมจะปรากฏได้ทุกเมื่อ สู้ยอมแพ้ตั้งแต่เนิ่นๆ ออกจากหุบเขาลมหนาวเสียยังจะดีกว่า
แม้ในใจพวกเขาจะยังไม่ยินยอมนัก
ได้คำตอบว่าพวกเขาจะออกไปแล้ว เหล่าเด็กหนุ่มสาวที่สวมเครื่องแบบสถาบันมังกรบูรพาก็ส่งพวกเขาออกจากหุบเขาลมหนาว จากนั้นก็รีบไปช่วยเหลือผู้อื่นต่อ
"เอ๊ะ บนฟ้านั่นอะไรน่ะ? ธงรึ?" ฉู่เจวี๋ยเหิงหรี่ตามองสิ่งของที่ถูกลมกรรโชกพลิ้วไสวกลางอากาศอย่างพินิจพิเคราะห์ รางๆ ก็เห็นตราสถาบันมังกรบูรพาบนนั้น
"เหมือนจะใช่จริงๆ ด้วย" เหยียนเฉินจิ่นทอดสายตาออกไปไกล พบว่ามิใช่เพียงตรงหน้าพวกเขาเท่านั้น ด้านหน้ายังมีธงไม่น้อยลอยละล่องอยู่ตามจุดอื่นๆ ด้วย
ธงซึ่งซุกซ่อนอยู่ในมุมอับไกลตาถูกพายุพัดพาให้หลุดออกมา
ไม่เพียงพวกเขาที่เห็น คนอื่นๆ รอบข้างก็มองเห็นธงลอยอยู่ท่ามกลางพายุกลางอากาศเช่นกัน
เดิมทีพวกเขากำลังค่อยๆ ถอยหลังออกไปทีละนิด พยายามอยู่ห่างจากใจกลางพายุให้มากที่สุด แต่เมื่อเห็นธงเข้า ในดวงตาพลันเปล่งประกายวาบ แววตาก็คลั่งใฝ่
พวกเขาไม่สนใจอันตรายเบื้องหน้า ราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง ทะยานพรวดออกไป ยื่นมือไขว่คว้าธงกลางอากาศ
สัมผัสได้ว่ามีคนมาแย่ง พวกเขาก็ออกมือสู้กันกลางอากาศทันที
"ข้าเห็นก่อนนะ!"
"เจ้าเห็นก่อนแล้วอย่างไร! ต่างคนต่างแย่งตามกำลัง จะเป็นของใครก็อยู่ที่ใครแย่งได้!"