ระหว่างกล่าววาจานี้ หวังต้าเป่าจ้องมองเฉิงจ้วงจ้วงไม่วางตา คิ้วขมวดแน่น
เฉิงจ้วงจ้วงคงไม่คิดว่าที่นี่คือเมืองแห่งรักเร่าร้อน ปล่อยให้เขากระทำตามอำเภอใจ ไม่ว่าจะก่อเรื่องใหญ่หลวงเพียงใด สุดท้ายตระกูลเฉิงก็คอยเก็บกวาดให้
หรือตระกูลเฉิงไม่ได้ตักเตือนเขา ให้ดำเนินชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมในทวีปเทวะกลางสวรรค์
ผู้คนในทวีปเทวะกลางสวรรค์ล้วนไม่ใช่พวกที่ยั่วยุได้ง่ายดาย ต่อให้เป็นเพียงพนักงานต้อนรับในสถานีรถม้าแห่งเดียว
ชายหนุ่มมองเหรียญทองวิญญาณกองโตที่เฉิงจ้วงจ้วงเทออกมา ในที่สุดก็ยอมมองเขา แต่กลับกลอกตาขาวพราย
ท่าทีเช่นนี้ยั่วยุให้เฉิงจ้วงจ้วงโกรธถึงขีดสุด
เฉิงจ้วงจ้วงโทสะเดือดพล่าน รวบรวมพลังวิญญาณในฝ่ามือ ฟาดลงบนโต๊ะอย่างแรงหมายทุบให้แตก แต่ฟาดลงไปแล้ว โต๊ะกลับไม่สะเทือน
รอบด้านพลันมีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น
เฉิงจ้วงจ้วงอับอายจนหน้าแดงก่ำ เขาหันไปตวาดใส่ผู้ติดตามที่นำมาด้วยความเกรี้ยวกราด "พวกเจ้า ลงมือเลย วันนี้ข้าจะสั่งสอนพวกมันให้หลาบจำ!"
เหล่าผู้ติดตามทำท่าลำบากใจ ยืนนิ่งอยู่กับที่ มีหนึ่งคนที่รวบรวมความกล้าเข้าไป เอ่ยเสียงเบา "หน่วนน้อย ให้ข้าน้อยว่าเราเลิกแล้วกันเถิด ไปหาที่พักสถานีอื่น ทวีปเทวะกลางสวรรค์ล้วนเป็นผู้ที่เรายั่วยุไม่ได้ หากเรื่องบานปลายขึ้นมา เกรงว่าพวกเราจะถูกขับไล่ออกจากทวีปเทวะกลางสวรรค์ เมื่อถึงเวลานั้นก็ไม่อาจเข้าร่วมการสอบประเมินคัดเลือกของสถาบันมังกรบูรพา"