ฉากนี้ทำให้ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์ถึงกับตะลึงงัน เสียงเยาะเย้ยพลันเงียบหายไปในพริบตา ทุกคนต่างเบิกตากว้าง มองสือชูด้วยความอึ้งทึ่ง
ไม่มีใครคาดว่าสือชูจะลงมือกับเฉิงจ้วงจ้วงโดยฉับพลัน
เฉิงจ้วงจ้วงถูกแสงวาบเยือกเย็นจากคมดาบแทงเข้าตา เขาตกใจจนปล่อยมือจากหวังต้าเป่าทันที ร่างอ้วนกลมราวกับลูกบอลกลิ้งหลบไปด้านข้าง เอาตัวรอดจากดาบยาวที่ฟาดลงมาได้อย่างหวุดหวิด
หวังต้าเป่าเองก็ตกตะลึงนั่งนิ่งอยู่กับที่ ลืมตอบสนองใด ๆ
สือชูยิ้มละไมมองเฉิงจ้วงจ้วง
“ตามรังควานพวกเราอีก ข้าจะทำให้เจ้าตายเดี๋ยวนี้”
ยิ้มของสือชูทำให้เฉิงจ้วงจ้วงสะท้านทั่วร่าง
ในฝูงชน เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครานี้เล็งไปที่เฉิงจ้วงจ้วง
“พวกเจ้าดูนั่นเร็ว เขาฉี่ราดแล้ว!”
“ฮ่าๆๆๆ ไม่เอาไหนจริง ๆ แค่ขู่เบา ๆ ก็ฉี่ราดซะแล้ว ฝีมือกับความกล้าแค่นี้ยังกล้ามาสมัครเข้าสถาบันมังกรบูรพา ช่างเป็นการดูหมิ่นสถาบันมังกรบูรพาจริง ๆ”
“วางใจเถิด คนอย่างเขา การสอบประเมินคัดเลือกรอบแรกก็ไม่มีทางผ่าน”
“ดูท่าทางแล้ว พวกเขาไม่ได้เป็นพวกเดียวกับมัน”
“ถ้าอย่างนั้นมันก็น่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ ตัวเองก่อเรื่อง แล้วยังจะลากคนไม่รู้อีโหน่อีเหน่มารับเคราะห์แทน”
ทันใดนั้น ทุกคนมองสือชูและพวกด้วยแววตาสงสาร
สำหรับพวกเขาแล้ว นี่ถือเป็นเคราะห์กรรมที่ไร้สาเหตุโดยแท้
เฉิงจ้วงจ้วงถูกพวกเขาพูดเสียหน้าดำหน้าแดง แทบอยากมุดหนีลงรู ไม่มีใครปกป้องเขาแล้ว เขาสูญเสียความโอหังทั้งหมด ขณะที่ผู้คนรอบข้างก็แน่นขนัด ทำให้แม้แต่จะหาทางหนีก็ยังไม่มี