เซี่ยจือกะพริบตา
มองสบตากับเด็กหนุ่มตรงหน้า
เส้นผมที่ปรกลงมาทำให้เซี่ยจือมองหน้าอีกฝ่ายไม่ชัด แต่กลับรู้สึกเลือนรางว่าเขาดูคุ้นตา
เซี่ยจือมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสลัดความรู้สึกคุ้นเคยนั้นทิ้ง แล้วเบือนสายตากลับมา
และเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่เซี่ยจือจะละสายตา ฉีซ่งก็ก้มหน้าลงเช่นกัน
สีหน้าของเขายังคงเรียบเฉย แถมยังดูเย็นชากว่าปกติด้วยซ้ำ
มีเพียงมือที่วางอยู่ใต้โต๊ะซึ่งกำแน่นขึ้นเล็กน้อย
หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้ เป็นความรู้สึกที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ฉีซ่งขมวดคิ้ว พยายามกดความรู้สึกหัวใจเต้นแรงนี้ลงชั่วครู่
เขาไม่ได้เงยหน้า แต่ก็ยังสัมผัสได้ว่าสายตาของเซี่ยจือเลื่อนไปทางอื่นแล้ว
เมื่อครู่ก็แค่บังเอิญสบตากันเท่านั้น
ฉีซ่งไม่รู้ว่าตัวเองคาดหวังให้อีกฝ่ายมองมาที่เขา หรือคาดหวังอะไรอย่างอื่นกันแน่
เขามองหน้าหนังสือที่เปิดค้างอยู่ เนื้อหาในนั้นเกินกว่าที่นักเรียนมัธยมปลายทั่วไปจะเข้าใจได้มาก
แต่ก่อนหน้านี้ฉีซ่งกลับอ่านมันอย่างเพลิดเพลิน
ทว่าเนื้อหาในหนังสือที่ปกติทำให้ฉีซ่งจดจ่อจนลืมตัวได้ในทันที กลับไม่ได้ผลอีกต่อไป
ในหัวของเขาเผลอวาดภาพเด็กสาวเมื่อครู่ขึ้นมาเอง
……
แน่นอนว่าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่น ๆ สังเกตเห็นว่าเมื่อครู่เซี่ยจือมองฉีซ่งนานกว่าปกติ
พวกเขาสบตากัน ต่างคนต่างเดาไม่ออกว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไร
อาจารย์หลี่เองก็สังเกตเห็นเช่นกัน แต่ไม่ได้คิดอะไรมาก กลับถอนหายใจด้วยความโล่งอกเสียด้วยซ้ำ