ตรงหน้าโรงเรียน ฉีซ่งถึงได้ถอดกระเป๋าเป้ลงมา แล้วตบหัวตุ๊กตาตัวน้อยเบา ๆ
“กำลังจะเข้าโรงเรียนแล้ว เดี๋ยวฉันรูดซิปก่อน เธออยู่นิ่ง ๆ นะ”
พูดจบ ฉีซ่งไม่ได้รูดซิปทันที กลับจ้องเซี่ยจืออย่างจริงจัง
เขาไม่สนสายตาประหลาดใจของคนรอบข้างเลยสักนิด
ความคิดของฉีซ่งทำเอาเซี่ยจือแทบมีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นเหนือหัวหลายตัว
นี่...กำลังถามฉันอยู่เหรอ?
ฉีซ่งหรี่ตามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้า “โอเค เธอไม่พูด ฉันถือว่าตกลงแล้วกัน”
พูดจบ ฉีซ่งก็รูดซิปกระเป๋า แล้วสะพายกลับขึ้นไปอีกครั้ง
ส่วนเซี่ยจือที่ถูกบังคับให้จมอยู่ในความมืดก็ยังตั้งตัวไม่ทัน
สรุปว่า...เมื่อกี้เขาแกล้งฉันสินะ
เซี่ยจือคิดอย่างไม่แน่ใจ
……
วันนั้นผ่านไปอย่างรวดเร็ว เวลาส่วนใหญ่เซี่ยจืออยู่ในกระเป๋าเป้ นาน ๆ ทีฉีซ่งถึงจะหยิบเธอออกมาให้ได้หายใจบ้าง
การได้อยู่ด้วยกันตลอดวันทำให้เซี่ยจือมั่นใจว่า ก่อนหน้านี้ระบบ ระบบ 001 ไม่ได้บรรยายเรื่องฉีซ่งผิดไป
ฉีซ่งตอนอยู่นอกบ้านต่างจากตอนอยู่บ้านกับเธอลิบลับ
พูดได้ว่าเหมือนเป็นคนละคน
ผมหน้าม้าปรกลงมาบังดวงตาไว้ครึ่งหนึ่ง
เขาไม่พูดคุยกับครูหรือนักเรียนในห้องเลย ดูไร้ชีวิตชีวาไปทั้งตัว
ยิ่งสังเกต เซี่ยจือก็ยิ่งพบว่าฉีซ่งเหมือนถูกคนอื่นกลั่นแกล้งและกีดกัน
เอาเข้าจริง ไม่ต้องสังเกตอะไรมาก คนในห้องก็ไม่ได้คิดจะปิดบังเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ