ฉีซ่งพูดจาดูถูกว่าเป็นยัยตัวสกปรก แต่กลับไม่ได้ปล่อยมือ
ตรงกันข้าม เขากลับปัดฝุ่นบนตัวตุ๊กตาเบา ๆ สองที
คนปกติที่พบว่าตุ๊กตาของตัวเองจู่ ๆ ก็มีวิญญาณเข้าสิง ส่วนใหญ่มักจะตกใจจนทำอะไรไม่ถูก คิดว่าตัวเองเจอเรื่องเหนือธรรมชาติที่มีแต่ในนิยายหรือหนัง
แต่ฉีซ่งกลับไม่เป็นแบบนั้น เขายอมรับเรื่องนี้ได้อย่างสบาย ๆ
อาจเป็นเพราะวิญญาณของตุ๊กตาหอมเกินไปด้วยก็ได้
หลังปัดฝุ่นบนตัวตุ๊กตาจนสะอาดแล้ว ฉีซ่งก็หรี่ตามองสำรวจอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็ถอนหายใจอย่างจนใจ ราวกับกำลังรับมือกับเด็กดื้อที่บ้าน
“ก็ยังสกปรกอยู่ดี”
“เอาเถอะ เดี๋ยวฉันจะซักให้”
พูดจบ ฉีซ่งก็วางตุ๊กตาลงบนเก้าอี้ชั่วคราว
เซี่ยจือไม่แม้แต่จะกะพริบตา
เธอไม่รู้สึกว่าการที่ฉีซ่งพูดจ้อกับตุ๊กตาอย่างเธอเป็นเรื่องแปลกตรงไหน
แต่ ระบบ 001 กลับลอยวนไปวนมาอยู่ข้างตัวเธอ
หัวเล็ก ๆ ของมันเต็มไปด้วยความสงสัย
【โฮสต์ เธอไม่รู้สึกหรือว่าฉีซ่งดูแปลก ๆ ไปหน่อย?】
เซี่ยจือตอบเสียงเรียบไร้อารมณ์ “ไม่”
【ฉันรู้สึกว่าพระเอกไม่ได้มองเธอเป็นตุ๊กตา】
เหมือนกำลังคุยกับคนจริง ๆ อยู่เลย
อีกอย่าง ข้อมูลระบุว่าฉีซ่งควรเป็นเด็กหนุ่มเงียบขรึม พูดน้อยไม่ใช่เหรอ?
ในเนื้อเรื่องเดิมที่ยังไม่ออกนอกลู่นอกทาง พระเอกเองก็เปิดใจได้เพราะนางเอกผู้สดใสราวกับดวงอาทิตย์คอยเยียวยาเขาไม่หยุด
แต่ถึงจะเปิดใจได้แล้ว เขาก็แค่ดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนนิดหน่อย ทั้งคนยังเย็นชาเหมือนเดิม
ไม่เห็นเหมือนตอนนี้เลย พูดจา...กวนประสาทชะมัด?
ระบบ 001 งุนงงจนจับต้นชนปลายไม่ถูก
คิดอยู่พักหนึ่ง แต่ก็ยังคิดไม่ออก สุดท้าย ระบบ 001 เลยเลิกคิดให้ปวดหัว
ถึงยังไงเรื่องนี้ก็ถือเป็นเรื่องดี ดูจากท่าทีของฉีซ่งแล้ว บางทีเขาอาจถูกเยียวยาได้ง่ายกว่าที่คิด?
ระบบ 001 ฮึกเหิมขึ้นมาเต็มที่ แต่พอเห็นโฮสต์ที่ไม่สนใจมันในวินาทีถัดมา ก็หมดแรงลงทันที
ช่วยไม่ได้เลย โฮสต์ของมันไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง
เซี่ยจือไม่รู้ว่า ระบบ 001 กำลังคิดอะไรอยู่ เธอถูกฉีซ่งวางไว้บนเก้าอี้หน้าโต๊ะหนังสือ
ตอนนี้เธอหันหน้าไปทางเตียงของฉีซ่ง
ห้องของฉีซ่งจัดวางเรียบง่ายมาก แม้จะไม่กว้าง แต่ก็ดูเป็นระเบียบดี
เพียงแต่โทนสีเทาขาวทั้งห้องทำให้บรรยากาศดูไร้ชีวิตชีวาไปหน่อย
แต่ความสนใจของเซี่ยจือไม่ได้อยู่ที่การตกแต่งห้องของฉีซ่ง
เธอมองแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม
ตอนนี้เขาเพิ่งถอดเสื้อนักเรียนออก มือข้างหนึ่งจับชายเสื้อยืดแล้วเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นหน้าท้องที่กระชับแข็งแรง
หน้าท้องขาวเย็นเจือสีชมพูจาง ๆ มือที่จับชายเสื้อมีข้อนิ้วเรียวยาว เส้นเลือดปูดขึ้นเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว
เซี่ยจือจ้องมองตาไม่กะพริบ ไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย
แต่ถึงเซี่ยจือจะคิดว่าไม่มีอะไร ฉีซ่งที่หันหลังให้เธอกลับหน้าบึ้งตึงขึ้นมา
สายตาจากด้านหลังร้อนแรงเหลือเกิน ราวกับจะหลอมละลายเขาให้ได้
ตอนแรกเขาแค่คิดจะลองหยั่งเชิงดูง่าย ๆ ตอนนี้แทบยืนยันได้แล้ว
ตุ๊กตาตัวนี้มีวิญญาณจริง ๆ
แถมเจ้าของวิญญาณยังเป็นยัยหื่นตัวน้อยอีกด้วย
ฉีซ่งเม้มริมฝีปาก สีหน้าเย็นชาจนน่ากลัว แต่ปลายหูที่ถูกเส้นผมบังไว้กลับค่อย ๆ แดงระเรื่อขึ้น
เขาหยุดมือ ไม่หันกลับมา และไม่ได้ปล่อยชายเสื้อลง
สายตาจากด้านหลังยังคงจับจ้องอยู่
ให้ตายสิ!
ฉีซ่งที่ปกติพูดน้อย ไม่ชอบพูด และแทบจะเรียกได้ว่าไร้อารมณ์ นาน ๆ ทีถึงสบถคำหยาบในใจ
เขาปล่อยชายเสื้อลงทันที แล้วหันกลับมาด้วยสีหน้าเย็นชา
จากนั้นก็สบตากับตุ๊กตาตัวหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเข้าเต็ม ๆ
ฉีซ่งเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนย่อตัวลงจ้องตุ๊กตาเงียบ ๆ ไม่พูดอะไรสักคำ
เหนือศีรษะของเซี่ยจือค่อย ๆ ปรากฏเครื่องหมายคำถาม
ระบบ 001 ถามแทนเซี่ยจือออกมา
【ฉีซ่งเป็นอะไรไป?】
ความสงสัยอยู่ได้ไม่นาน วินาทีต่อมา ฉีซ่งก็ถอดเสื้อยืดของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว
แล้วภาพตรงหน้าเซี่ยจือก็มืดสนิท
เสื้อยืดของฉีซ่งคลุมลงมาบนตัวเธอ
เซี่ยจือพยายามสะบัดเสื้อยืดที่คลุมหัวอยู่ออกโดยสัญชาตญาณ แต่กลับลืมไปว่าตอนนี้ตัวเองกลายเป็นตุ๊กตาแล้ว
เธอลองขยับอยู่สองสามที พอเห็นว่าร่างกายยังขยับไม่ได้ก็เลิกดิ้น
ขณะที่เสื้อยืดคลุมหัวอยู่ เซี่ยจือกะพริบตาปริบ ๆ
แล้วก็ได้ยินเสียงฉีซ่งดังมาจากข้างหน้า
“ยัยหื่น แอบดูฉันถอดเสื้อด้วย”
น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม แต่กลับแฝงความตามใจอย่างบอกไม่ถูก
เซี่ยจือไม่ทันสังเกต แต่ ระบบ 001 สังเกตเห็น ทว่ามันก็ไม่ได้ใส่ใจ
————
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่าฉีซ่งแปลกจริง ๆ
ไม่ใช่แค่ ระบบ 001 แม้แต่เซี่ยจือก็รู้สึกได้
หลังฉีซ่งอาบน้ำเสร็จ สิ่งแรกที่เขาทำคือมองตุ๊กตาที่ตัวเองวางไว้บนเก้าอี้
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ เสื้อยืดที่คลุมหัวก็ไม่ต่างจากตอนเขาเพิ่งเข้าไปในห้องน้ำแม้แต่น้อย มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ อย่างเงียบงัน
จากนั้นเขาก็เม้มปากแน่น แล้วคิดในใจ
เอาเถอะ ดูท่ายัยหื่นตัวน้อยนี่จะขยับไม่ได้
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไป หยิบเสื้อยืดขึ้น แล้วหิ้วเซี่ยจือที่ยังไม่ทันตั้งตัวขึ้นมา
“ไปกัน” เหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ความเย็นชาในน้ำเสียงของฉีซ่งจางลงเล็กน้อย ฟังดูสบาย ๆ ขึ้น
“จะพาไปอาบน้ำ”
ตุ๊กตาอาบน้ำได้ด้วยเหรอ?
เซี่ยจือแอบคิดในใจ
แล้วฉีซ่งก็ทำให้เธอรู้ว่าทำได้
ดูเหมือนฉีซ่งจะมองเซี่ยจือเป็นคนจริง ๆ ตอนเปิดน้ำที่อ่างล้างหน้า เขายังลองเช็กอุณหภูมิน้ำด้วย
เมื่อแน่ใจว่าอุณหภูมิกำลังดีแล้ว เขาถึงเปิดน้ำและหย่อนเซี่ยจือลงไป
ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง เซี่ยจือยังไม่ทันได้ตกใจ มือใหญ่คู่หนึ่งก็แตะลงบนตัวเธอ
“อาบน้ำดี ๆ นะ ยัยตัวสกปรก”
ใช้เวลาอาบน้ำไม่นาน ฉีซ่งมองตุ๊กตาที่สะอาดขึ้นบนมือของตัวเอง แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
เขาช้อนเธอขึ้นมาแล้วใช้ไดร์เป่าผมเป่าให้
ระหว่างเป่าก็บ่นเรื่องเสื้อผ้าที่เซี่ยจือสวมอยู่ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ “เธอไปเก็บขยะที่ไหนมาใส่?”
เซี่ยจือที่กลายเป็นตุ๊กตาย่อมตอบไม่ได้
ฉีซ่งก็ไม่ได้หวังให้เธอตอบ เขาบ่นพึมพำกับตัวเองต่อไป
พูดมากจนไม่เข้ากับภาพลักษณ์คนเงียบขรึมพูดน้อยที่ระบบบรรยายไว้เลย
เดิมทีเซี่ยจือไม่ได้ใส่ใจคำบ่นของฉีซ่ง
แต่วันรุ่งขึ้น เธอก็เห็นฉีซ่งหิ้วถุงช้อปปิ้งหรูหราหลายใบกลับมา
เป็นเสื้อผ้าที่ซื้อให้เซี่ยจือ
เซี่ยจือไม่รู้ว่าโลโก้บนถุงช้อปปิ้งเป็นยี่ห้ออะไร แต่แค่เห็นก็รู้แล้วว่าราคาไม่ธรรมดา
โดยเฉพาะเมื่อ ระบบ 001 คอยให้ข้อมูลเธอไม่หยุดว่า ตอนนี้พระเอกยังไม่ได้ถูกตระกูลซ่งแห่งเมืองหลวงพากลับไป เงินเก็บมีไม่มาก ฐานะยากจนแค่ไหน เสื้อผ้าพวกนี้แพงแค่ไหน
ระบบ 001 พยายามเกลี้ยกล่อมเซี่ยจืออย่างเอาเป็นเอาตายอยู่ข้าง ๆ
【โฮสต์ แบบนี้ไม่ถูกนะ ภารกิจของเราคือช่วยเยียวยาพระเอก เราไม่ควรรับของจากฉีซ่งแม้แต่เข็มด้าย】
【ตามปกติแล้ว เราควรเป็นฝ่ายมอบความรักและความห่วงใยให้ฉีซ่ง จะช่วยซักผ้า ทำอาหารเช้า กลางวัน เย็นด้วยใจ หรือคอยดูแลและปลอบประโลมสภาพจิตใจของฉีซ่งก็ได้】
ได้ฟังคำพูดของ ระบบ 001 เซี่ยจือก็ขมวดคิ้วอย่างหาได้ยาก แล้วโต้กลับว่า “ตอนนี้ฉันเป็นตุ๊กตา”
“ถึงฉันจะไม่ใช่ตุ๊กตา ฉันก็ทำพวกนี้ไม่เป็น ฉันไม่อยากทำภารกิจเยียวยาอะไรที่นายพูดถึง แล้วก็ไม่อยากเอาใจคนแปลกหน้าด้วย”
“เสื้อผ้าพวกนี้ฉีซ่งซื้อให้ฉันเอง นายไม่ควรเอาสิ่งที่เขาทำมาใช้บังคับฉัน”
“ระบบ 001 บางครั้งนายก็น่ารำคาญจริง ๆ”
เซี่ยจือพูดอย่างไม่เกรงใจเลยสักนิด