“อะไรนะ? เป็นไปได้อย่างไร? ท่านอาจารย์ ท่านคำนวณผิดหรือไม่ พี่สาวของข้ายังมีชีวิตอยู่” หลิวเสี่ยวเฉ่ากล่าวอย่างไม่อยากเชื่อ
“ดูจากดวงชะตาของพี่สาวเจ้า นางสิ้นชีวิตแล้ว”
น้ำเสียงของอิ่งเซียวเซียวราบเรียบยิ่ง หลิวเสี่ยวเฉ่ากลับรู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่าห้าสาย ร่างทั้งร่างแข็งค้างอยู่กับที่
“เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!”
อิ่งเซียวเซียวกล่าวต่อ “นางกำลังขอความช่วยเหลือจากเจ้า จากที่เจ้าเล่าถึงความฝัน ศพของนางถูกขังอยู่ในสถานที่แคบและปิดมิดชิด ในฝัน เจ้าพอจะเห็นลักษณะเด่นอะไรบนร่างของนางหรือไม่?”
หลิวเสี่ยวเฉ่านึกทบทวนอย่างละเอียด ก่อนตอบว่า “มี ทุกครั้งที่ฝันเห็นพี่สาว นางเปียกโชกไปทั้งตัว แม้แต่เส้นผมก็ชื้นแฉะแนบติดหนังศีรษะ”
“เช่นนั้นก็หมายความว่านางถูกขังอยู่ในที่แคบ ปิดมิดชิด และอยู่ใต้น้ำ”
มีคนในฝูงชนโพล่งขึ้นว่า “ฟังดูเหมือนบ่อน้ำเลยมิใช่หรือ?”
หลิวเสี่ยวเฉ่าสูดลมหายใจเฮือกหนึ่ง ความทรงจำพลันย้อนกลับไปถึงเมื่อหลายวันก่อน ตอนที่นางไปเยี่ยมพี่สาวยังบ้านพี่เขย
ทันทีที่เข้าไป แม่สามีของพี่สาวก็ขวางนางไว้ตรงหน้า แววตาดุดันเจือความระแวดระวัง ทั้งยังผลักนางออกไปตลอดเวลา ท่าทางเห็นชัดว่ามีพิรุธ
เป็นเพราะตอนนั้นนางยืนอยู่ข้างบ่อน้ำ จึงกลัวว่าตนจะพบอะไรเข้า
“ท่านอาจารย์ แล้วข้าควรทำอย่างไรต่อไป แจ้งทางการได้หรือไม่?”
“แจ้งทางการไม่ได้ อย่างแรก เจ้าไม่มีหลักฐาน ทางการย่อมไม่รับคดี”
“แล้วควรทำอย่างไร?” หลิวเสี่ยวเฉ่าร้อนใจจนแทบร้องไห้