อิ่งเซียวเซียวหลับได้อย่างอิ่มเอมใจจริง ๆ
ร่างนี้ไม่ได้หลับมานานแสนนานแล้ว
ยิ่งเมื่อวานยังต้องผสานวิญญาณเข้ากับร่างกาย จึงเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย นางเลยหลับนานไปสักหน่อย
“พวกเราก็หลับสบายดี” เผยเยี่ยนฉือกล่าว
“แล้วขาของนายท่าน...” ชิงซวงเอ่ย
“ไม่ต้องรีบร้อน ข้าหิวแล้ว กินข้าวก่อนเถอะ”
เรื่องใดในใต้หล้าก็สำคัญไม่เท่ากินข้าว
อิ่งเซียวเซียวลูบท้องที่หิวจนแทบทนไม่ไหว แล้วถามเผยเยี่ยนฉือกับชิงซวง “พวกเจ้ากินกันหรือยัง?”
เผยเยี่ยนฉือกล่าวเสียงอ่อนโยน “มื้อกลางวันยังไม่ได้กิน คุณหนูอิ่งอยากกินอะไร ให้ชิงซวงไปซื้อมาให้”
“ได้สิ” อิ่งเซียวเซียวไม่เกรงใจแม้แต่น้อย “อะไรก็ได้ ข้าไม่เลือกกิน”
เผยเยี่ยนฉือยิ้มบาง ๆ แล้วให้ชิงซวงไปสั่งอาหารเต็มโต๊ะจากโรงเตี๊ยมในเมือง
หลังจากกินอิ่มหนำสำราญ เวลาก็ผ่านไปอีกครึ่งชั่วยาม
อิ่งเซียวเซียวกุมท้องที่ป่องขึ้นมา เรอออกมาอย่างอิ่มเอม
“กินอิ่มแล้วช่างสบายใจจริง ๆ”
เผยเยี่ยนฉือมองสีหน้าอิ่มเอมของอิ่งเซียวเซียว แล้วหัวเราะเบา ๆ “คุณหนูอิ่งกินอิ่มก็ดีแล้ว”
อิ่งเซียวเซียวเดินมาหยุดตรงหน้าเผยเยี่ยนฉือ สังเกตสีหน้าของเขา หลังจากพักผ่อนมาหนึ่งคืน ใบหน้าซีดขาวก็ดีขึ้นมาก
“อืม ดีขึ้นมากแล้ว ยังต้องพักฟื้นให้ดีอีกระยะหนึ่ง แล้วตากแดดต่อไป”
“อืม ข้าจะทำตามคำสั่งของคุณหนูอิ่ง”
อิ่งเซียวเซียวพยักหน้า “ถกขากางเกงขึ้น ข้าจะตรวจดูขาให้”
เมื่อเผยเยี่ยนฉือได้ยินคำพูดนั้น หัวใจก็เต้นกระตุก ใบหูแดงระเรื่อ น้ำเสียงพลันตื่นตระหนกขึ้นมา
“หา? ยัง...ยังต้องถกขากางเกงขึ้นด้วยหรือ?”
ชิงซวงขวางอยู่ตรงหน้าเผยเยี่ยนฉือ เอ่ยว่า “คุณหนูอิ่ง ชายหญิงไม่ควรใกล้ชิดกัน เรื่องนี้...ไม่เหมาะกระมัง?”